De rust zelve

29 juli 2014 door Anouk
Deel deze pagina

De zomervakantie houdt me in z’n greep. Ik heb al ruim een maand niet geblogd en dat komt ook een beetje omdat ik niet zo bijster veel mee maak in deze periode.

Ik ben al zo’n drie weken niet echt in Groningen geweest. En dat is best gek. Momenteel bevind ik me namelijk op Schiermonnikoog, het Ibiza van het noorden! Bij wijze van spreken dan. Hier slijt ik mijn nachten achter de bar van de Tox bar, de mooiste bar van het noordelijk halfrond (sluik reclame) en overdag bevind ik me op het strand. Mits het niet bewolkt is, zoals vandaag. Gelukkig is mijn rood-verbrandde neus het bewijs dat het, het grootste gedeelte van de tijd, wel mooi weer is.  

Als ik terugdenk aan Groningen denk ik benauwd aan mijn kamer, die ik in mijn haast in een grote puinhoop heb achtergelaten. Reden genoeg om voorlopig nog even niet terug te gaan.

De zomers in Groningen zijn rustig. Het leven staat op een laag pitje. De stad, die door het jaar heen zo bruisend is, verandert in de zomer in een oase van stilte. Na een jaar lang zwoegen besluit vrijwel iedere student dat ze het wel even hebben verdiend om een kleine break in te lassen. En dat is natuurlijk meer dan terecht, want we hebben het niet makkelijk hè.

Nu is het dus even tijd voor afleiding en leuke dingen. En werken, in mijn geval. Hier op Schiermonnikoog zie ik de een na de andere vrolijke vakantievierder de revue passeren. Studenten met felgekleurde broekjes, die ze tijdens een Full Moon party in Thailand op de kop hebben getikt, en tot rust komende gepensioneerden, met een goede kaki broek, stevige sandalen en een winddichte regenjas.

Terwijl ik dit schrijf zit ik op het terras. Voor mij zit een man zijn saté naar binnen te werken. Vol verwondering aanschouw ik deze gebeurtenis. De beste man eet namelijk met twee vorken. Je komt hier wel bijzondere types tegen. Binnenkort toch maar weer eens terug naar Groningen. 

Ik maak mensen graag wijs dat Schiermonnikoog er zo uit ziet ;).