De tent van Theunis

20 april 2015 door Anouk
Deel deze pagina

Ik heb dit weekend een tent gebouwd in mijn woonkamer en het was fantastisch. Nee, ik heb hem niet simpelweg opgezet. Ik heb hem daadwerkelijk gebouwd, helemaal zelf. Daar was inzicht voor nodig en een verdomde grote hoop lakens en kussens. Het zag er best wel knus uit, vond ik zelf. Ja... Toen ik mijn creatie voor het eerst aanschouwde, voelde ik zelfs een zekere mate van trots.

Het is misschien niet helemaal wat je je voorstelt bij een spannende zaterdagavond, maar vergis je niet: het is een gebeurtenis die je niet snel meer zult vergeten. Het brengt een soort van jeugdsentiment met zich mee. Hoe vaak heb je wel niet aan de broek van je ouders staan trekken, omdat jouw kussenfort niet in de woonkamer mocht blijven staan? Nou, ik kan je vertellen: geen ouder die je nu nog tegenhoudt. Wil je er in slapen? Ga je gang. Wil je er in eten? Ga je gang. Wil je er in roken? Ga je gang (hoewel ik je dit kan afraden, want het wordt op den duur een beetje benauwd).

Het was een kunstige constructie. Een deel van de lakens had ik vastgezet achter de bank en vervolgens over een zee van kussens gespannen. Aan de andere kant heb ik het laken over de TV getrokken, die dus als pilaar diende. Ik mag van geluk spreken dat dat ding niet door de spanning op mijn hoofd is gevallen. Het is nogal een bakbeest namelijk. Een stapel studieboeken diende als gewicht, zodat het laken niet los zou schieten. Dat die verzameling aan letters en woorden toch nog eens ergens goed voor zou zijn...

Uiteraard heb ik ook in mijn tent geslapen. De rugpijn was het allemaal waard. Dat tenten tot de verbeelding spreken bleek toen ik in mijn hut een film aan het kijken was, waarin de hoofdrolspelers ook een lakentent bouwden! Ik heb me zelden zo goed in een film kunnen verplaatsen, ondanks dat het een film was over 2 kleine kinderen van 10 jaar. Ik zou haast kunnen zeggen dat ik er een beetje ontroerd door raakte.

De volgende ochtend sijpelde voorzichtig de eerste zonnestralen naar binnen. Ik kan jullie niet beloven dat het de beste nachtrust ooit zal worden, maar het gaat om de ervaring zullen we maar zeggen: ik voelde me een ander mens. Het kind in mij was weer even om de hoek komen kijken (dat doet ie anders nooooooit, ehm…). Het was alsof ik mijn middelvinger opstak naar mijn ouders: Puh, nu mag ik lekker wel een tent bouwen in de woonkamer!! (Sorry mama en papa, ik hou wel van jullie).

Om toch ook een beetje dat buitengevoel dat bij kamperen hoort te creëren, probeerde ik mijn tent open te werken zodat ik naar buiten kon kijken. Ik hoorde de vogeltjes fluiten en wilde ze graag ook zien zitten op de bierkratjes die al een jaar op mijn balkon staan. De pracht van de natuur.

Ik ben nog geen olympisch kampioen tentenbouwen. Toen ik terug ging liggen raakte ik namelijk een onvoorziene zwakke plek, waardoor mijn tent als een aardbeving getroffen leek: hij stortte in (ik heb erover getwijfeld of ik hier de NAM van kon beschuldigen en een klacht kon indienen, maar het leek me achteraf toch beter van niet). Bij het instorten kreeg ik de stapel studieboeken, die zo kunstig op mijn televisie balanceerden, boven op mijn hoofd. Die dingen weten toch altijd een manier te vinden om je hoofdpijn te bezorgen...