May you rest in pee

May you rest in pee

15 oktober 2015 door Anouk
Deel deze pagina

“Nou… daar lig ik dan. Na een jaar trouwe dienst, lijk ik opeens niet meer nodig. Geen bedankje, helemaal niets. Ze leek zo aan me gehecht, maar niets blijkt minder waar. Ik voel me verstoten, misbruikt. Ze heeft me letterlijk laten vallen. En hard ook.

Het is hier vochtig… Vies ook. Er drijft hier van alles rond en ik wil niet weten waar het allemaal vandaan komt. Een keer in de zoveel tijd hoor ik wat druppelen, gevolgd door een harde stroming waarna alles langs me heen schiet. Ik zie wit… Ik zie bruin. En laat ik vooral niet beginnen over de geur. Het is ondraaglijk. Oh mijn god… Daar komt weer zo’n bruine golf. Adem in…

Eigenlijk had ik wel verwacht dat ze me zou gaan missen. Misschien niet binnen vijf minuten, maar toch zeker wel na een uur. Inmiddels zijn we bijna 12 uur verder en lig ik hier nog steeds in mijn eentje. Inmiddels is het om me heen ook wat rustiger geworden. De plotse stromingen zijn afgenomen. Het water bekruipt me echter en alles is inmiddels nat, m’n ingewanden voelen zelfs doorweekt. Ik weet niet hoelang ik dit nog volhoudt.

Ik voel dat mijn einde snel nadert. Ik voel me verloochend. Het licht is inmiddels volledig gedempt en ik waan me in een donkere, natte, smerige tunnel waarvan ik niet weet waar die eindigt. Ik lig muurvast. Alle excrementen van het studentenleven lijken zich om me heen te hebben verzameld. Het wordt me nu wel snel duidelijk dat het leven van een student weinig gezondheidsvoordelen met zich meebrengt, als ik even naga wat ik vanavond allemaal langs me heen heb zien en voelen komen. De kokhals geluiden die ik vanavond in de verte hoorde en de half verteerde spaghetti sliert die bovenop me ligt is er een walgelijk voorbeeld van.

Opeens voel ik een enorme zuigkracht. Het blijft zich herhalen. Opnieuw en opnieuw… Ik kan er niks tegen inbrengen. Alles lijkt omhoog te komen. Langzaam wordt het lichter in mijn tunnel. Het licht! Het zalige felle licht dat me tegemoet komt. Zou dit dan het einde zijn? Is dit hoe de hemel eruit ziet?

Nog half bewust maak ik mee dat ik uit de tunnel wordt getrokken. De wereld om me heen verandert, ik laat de vochtige tunnel achter me. Het water en de viezigheid druipt van me af. Ik zie onbekende gezichten om me heen, ze kijken opgelucht dat de tunnel nu ontstopt is, maar ook vooral verbaasd dat ze mij hebben gevonden. Dit is het laatste wat ik mee krijg… Het licht verdwijnt en alles om me heen wordt zwart. Ik heb mijn werk gedaan, dat is alles wat ik heb kunnen doen. Ik hoop dat Anouk me ooit nog vindt. En ik hoop dat ze zich dan schaamt… Schaamt voor het feit dat ze me zo heeft laten vallen.”

- De memoires van de iPhone van Anouk: zijn laatste uren in het toilet van nachtcafé Warhol. Rust zacht, je was een waardige vriend.

(Anouk Theunissen was niet bereikbaar voor commentaar op het tragisch overlijden van haar trouwe metgezel).