McDonalds Mop

30 april 2015 door Anouk
Deel deze pagina

Een tijdje terug was ik bij de McDonalds. Dat is op zich al een vrij bijzondere gebeurtenis, want ik heb niet zo heel erg veel met de McDonalds. Ik zou liever 10 euro betalen voor een patatje met, dan dat ik een euro knaller van de Mac naar binnen moet werken. Noem me verwend, maar de McDonalds en ik liggen elkaar gewoon niet. (Oké, toegegeven: ik hou wel van McFlurrys).

Maar goed, daar was ik dan, samen met mijn huisgenoten. Iedereen was ellendig en brak en dus werd ik meegesleept naar de McDonalds voor berg calorieën die de pijn van de kater schijnbaar konden wegnemen. Het zal wel, dacht ik… Nog steeds niet enthousiast, zoals je merkt.

Uiteindelijk bestelden we 2 euroknallers (nee, niet voor mij..  ieuwh), 2 middel friet, 3 grote cola en een McFlurry (ja, die was wel voor mij). “Dat wordt dan €37,50” zei het vriendelijke, doch overduidelijk niet erg heldere licht achter de kassa. Ik ben geen wiskundig genie, maar het was zelfs mij al vrij snel duidelijk dat dat enigszins veel was voor wat we hadden besteld. Het meisje leek zich echter van geen kwaad bewust.

“Eh, dat lijkt me een grapje toch?” Begon mijn huisgenoot voorzichtig. Maar nee,  ‘het niet zo heldere licht’ was zeker van haar zaak. “Misschien moet je dat toch nog een keer narekenen, want wij gaan echt geen €37,50 betalen voor 2 euroknallers, 2 middel friet, 3 grote cola en een McFlurry” vervolgde mijn andere huisgenoot.

De overduidelijk ongeschikte medewerker deed haar mond weer op: “nou… de man die voor jullie stond zei dat jullie ook voor hem zouden afrekenen. Dus dan wordt het zeker wel €37,50 in totaal. En jullie moeten het echt afrekenen, aangezien jullie dat met hem hebben afgesproken. Als jullie dat niet doen, dan haal ik de politie erbij.”

Nou, dat is gek hè? Vond ik ook. Wij de manager erbij geroepen, maar ook met deze man was geen logica te bespreken. Om me heen werd ruzie gemaakt en ik had inmiddels nog minder zin in McDondalds dan daarvoor.

Uiteindelijk zijn we toch met z’n drieën zonder te betalen naar buiten gelopen. De politie werd vermoedelijk in tussentijd gebeld, maar het was zo’n bizarre situatie dat niemand zich daar echt druk om kon maken… En toen werd het nog beter: mijn huisgenoot herkende de man die voor ons in de rij had gestaan.

Een eindje verderop stond een kleine rode Polo met een aanhangwagen eraan. Op de aanhangwagen stond een enorme stapel aan verhuisdozen. In de kleine polo zat een enorme, dikke bouwvakker (of hij leek heel erg dik, omdat zijn auto zo klein was) zijn ‘heerlijke’ McDonalds bestelling naar binnen te stouwen… letterlijk. Nee, het was geen smakelijk gezicht, mijn eetlust zakte nog verder weg.

Voor ik het door had, rende een van mijn huisgenoten al die kant op. Hij klopte bij de enorme bouwvakker op het raam en was duidelijk van plan om even verhaal te gaan halen (hij was wel gefrustreerd over de misgelopen McDonalds maaltijd, zo te zien). De enorme bouwvakker bleek ook nog een enorm temperament te hebben en stapte uit zijn auto. Hier en daar rolde er nog een frietje over zijn buik naar beneden.

Eerlijk is eerlijk: ik had hier helemaal geen zin in. Van een afstandje stond ik te kijken hoe iedereen met elkaar stond te bekvechten. Over een McDondalds maaltijd nota bene!? En toen kreeg ik een van de beste ideeën… Ooit.

Ik ben snel naar de aanhangwagen van de bouwvakker gerend en heb een van de dozen eraf getrokken. Ik mag van geluk spreken dat ze niet al te zwaar waren, want ik sta nu eenmaal niet bekend om mijn enorme spierballen. Ik hield de doos boven mijn hoofd en wenkte mijn huisgenoten, waarna we met z’n drieën heel hard zijn gaan rennen. Een dikke, boze bouwvakker heb je er gelukkig zo uitgerend…

Eenmaal op afstand, leek het ons ook wel leuk om te kijken wat er verder in de doos zat. Mijn huisgenoot deed de doos open en we waren enigszins verbaasd over wat we aantroffen. Want weet je wat er in zat?

NOG MEER GROTE VERHALEN!