Tentamen in pyjama

14 april 2014 door Anouk
Deel deze pagina

De tentamenperiode: het moment dat kunnen en weten wordt getest, het moment van de waarheid. Over het algemeen vind ik die hele tentamenperiode nooit zo’n probleem. Het is als een pubquiz, maar dan zonder bier (en met een hele  uitgebreide voorbereiding).

Wat ik af en toe wel lastig vind, is dat je voor sommige tentamens zo vervelend vroeg uit bed moet. Dat dit niet altijd goed gaat, bleek tijdens de vorige tentamenperiode…

Op het moment dat ik ’s ochtends bij zinnen kwam, draaide ik me om naar mijn wekker. De wekker gaf aan dat het 8.28 uur is. Dat is gek. Ik wist toch zeker dat het een kwartier daarvoor 7.15 uur was. Snoozen is in tentamenperiodes een heel slecht idee, dat bleek maar weer. Overigens schijnt snoozen sowieso niet zo heel goed idee te zijn…

Mijn tentamen zou om 9 uur beginnen en mijn laatste bus was om 8.28 vertrokken, precies op het moment dat ik wakker schrok dus. Lichte paniek maakte zich die ochtend van mij meester. Nog nooit ben ik zo snel uit bed geweest. Mijn pyjama heb ik voor het gemak maar aangehouden die dag. Ondanks mijn tijdnood heb ik nog wel een broek uit de kast getrokken, aangezien ik niet ook nog een boete wilde voor naaktloperij. Op de trap stond nog een paar laarzen, maar sokken kostten teveel tijd (net zoals tandenpoetsen, deodorant en alles wat met hygiëne te maken heeft) dus dan maar zonder. Zo snel mogelijk de deur uit!

Je mag bij tentamens tot een half uur na aanvang nog binnenkomen. Ik ken maar weinig instanties waar ze zoveel rekening houden met laatkomers en dat kwam me op dat moment behoorlijk goed uit. Een half uur later binnenkomen is alleen niet helemaal ideaal, want je hebt ook een half uur minder de tijd (ja, voor wat hoort wat). Ik had natuurlijk ook gewoon met de fiets kunnen gaan, maar hier heb ik een aardige verklaring voor: ik kan niet navigeren. Ik ben al blij als ik het huis van mijn buren kan vinden. Zonder mijn studenten OV zou ik dus nergens zijn tijdens de tentamens, want ik zou de tentamenhal simpelweg niet bereiken zonder eerst 10 keer fout te fietsen. 

Onderweg naar de bushalte bleek dat ik opvallend snel had gehandeld die ochtend: volgens mij telefoon was het 8.25 uur! Ik heb op dat moment oprecht even stilgestaan om na te gaan of ik niet gek werd. Toen begon het belletje te rinkelen: de wekker in mijn slaapkamer staat al sinds ik hem voor het eerste instelde 10 minuten voor. Buiten adem kwam ik aangerend bij de bushalte, maar daar stond hij: mijn redder in donkere tijden. Ik ben zelden zo blij geweest met het openbaar vervoer.

Na het tentamen bleek ik helaas mijn huissleutel ook nog te zijn vergeten. Gelukkig kon ik een sleutel komen ophalen bij huisgenoot A, die zich op dat moment toevallig om de hoek van ons huis bevond!

Terwijl ik naar huis liep na de sleutel te hebben gehaald stelde ik me voor hoe ik later genietend onder de douche zou staan. De ellende was helaas nog niet afgelopen: huisgenoot A had de verkeerde sleutel meegegeven. De deur wilde niet open en ik bleek een waardeloze inbreker. Aangezien huisgenoot A niet meer bereikbaar was, zette ik mijn hoop op huisgenoot B. Huisgenoot B bevond zich helaas aan de andere kant van het centrum, maar op dat moment maakte het allemaal niks meer uit. Een wandeling van een uur, zonder sokken, was een degelijke prijs voor een warme douche.  Nu ik erop terugkijk vraag ik me af waarom ik niet de bus heb gepakt van huisgenoot A naar huisgenoot B. Daar was ik toch immers zo fan van?   

Ik heb nog een week lang met blaren rondgelopen, maar het was allemaal de moeite waard: het tentamen heb ik namelijk gehaald! En als cadeautje heb ik mezelf getrakteerd op een nieuwe wekker…