Biertje? Tienduizend euro!

26 januari 2015 door Benjamin
Deel deze pagina

2008, het was het jaar waarin ik begon aan mijn studietijd. September om precies te zijn. Dat betekent dat ik er nu zo’n 6,5 jaar op heb zitten als leergierige. Van die tijd heb ik een jaartje nauwelijks genoten van het studentenleven, maar daar gaat het nu even niet om. Het gaat om die 5,5 jaar dat ik dat wel deed.

5,5 jaar, dat zijn 66 maanden en ongeveer 286 weken. Ik denk dat ik in die periode gemiddeld één keer per week in een kroeg te vinden ben geweest. Per avond gaf ik naar schatting 35 euro uit. Je voelt het wellicht al aan komen, het is een rekensom. Ik gaf, naar schatting, 10.010 euro uit aan bier, wodka, Tequila en andere pretverhogers. Meer dan tienduizend euro. Als ik nooit op stap was gegaan had ik geen studieschuld gehad. Als ik niet op stap was gegaan dan had ik nu een wereldreis kunnen maken, of een nieuwe Suzuki Calerio kunnen kopen – maar het is opgegaan aan plezier – louter plezier.

Spijt?

Meer is het niet. Ik wilde een leuke tijd hebben en dus ging ik met maten de kroeg in. Eerst bij een studentenvereniging, later bij de voetbalvereniging en tussendoor in elke bruine kroeg die Groningen rijk is.

Als ik het bedrag zie staan, schrik ik er toch een beetje van. Stel ik had elke (dure) avond overgeslagen, dan was ik nooit in dat zwembad belandt. Dat was die keer dat ik met drie vrienden op vakantie in Italië besloot om over een tamelijk hoge buxushaag te springen en in het zwembad van een vreemde te duiken.

Of toen ik met een meisje terug fietste na een feestje. Binnen mijn vriendengroep had ze de bijnaam Neus, de oorzaak daarvan laat zich raden. Naast haar fietsend noemde ik haar vrolijk en consequent bij haar bijnaam, geen idee van de kwetsende lading ervan. Ze kon er later om lachen, net als ik.

Kroeg in Winsum

En dan was er nog die keer dat ik in een kroeg ben belandt in het Groningse dorp Winsum en bijzonder veel zin had om een willekeurig meisje deelgenoot van mijn tong te maken. Toen ik er eindelijk eentje gevonden had, kon het me niet heel veel boeien dat ze eigenlijk een vriend had. We tongden in de kroeg en toen de kroeg dicht ging ook daarbuiten. Natuurlijk waren we beschonken, maar we hadden nog wel het besef dat het niet verstandig was om in het ons-kent-ons-dorpje in het zicht van iedereen voor de kroeg te laten zien dat we elkaar kusjes gaven.

Naast de kroeg vervolgden we ons tongspel. Totdat ik mijn balans verloor en opkeek. Ik zag dat alle lichten in de kroeg waren ontstoken en binnen zag ik drie verbaasde gezichten, ze herkenden mij niet, maar wel het meisje dat in mijn armen hing. Nog geen tien seconden later stormde er een provinciaal meisje op ons af. "Waar ben jij in godsnaam mee bezig?" Stom als ik was, dacht ik dat het een vraag aan mij betrof. "Ik sta me hier te vermaken", antwoordde ik zo nuchter mogelijk.

Het meisje werd meegesleurd en ik liep lachend terug naar mijn maten. Tienduizend euro voor 6,5 jaar vermaak, ik vind het een koopje.