En toen stond mijn wereld even stil

30 september 2014 door Benjamin
Deel deze pagina

De grond trilt, angstig schrik ik op uit mijn slaap en zoek ik om me heen naar houvast. Gisteren heb ik schandalig veel bier gedronken, heb ik gekke dingen geroepen en vond ik omstreeks zeven uur in de ochtend met moeite mijn bed. In datzelfde bed word ik nu, een uur of vijf later, wreed uit mijn slaap getrokken. Groningen is getroffen door een aardschok – wat ik gisteren als vanzelfsprekend beschouwde, lijkt ineens mijlenver van de werkelijkheid verwijderd.

Slaapdronken strompel ik uit bed. Onderweg naar het raam verlies ik drie keer mijn evenwicht, mijn woonplaats trilt letterlijk op zijn grondvesten. Ineens voel ik ook dat de alcohol mijn lichaam na die paar uur slaap nog niet heeft verlaten. Als ik naar buiten kijk, slaat mijn hart een paar slagen over. Mijn ogen slaan een totale chaos gade. Niets staat er nog zoals het er eigenlijk zou moeten staan.

Chaos

Het bakje met voer van de kat van mijn buurvrouw is tenminste zeven centimeter richting de prullenbak geschoven. Dan richt mijn blik zich op de buurvrouw zelf. Ze ziet er niet goed uit. Het haar van Trudy zit volledig in de war, met haar linkerhand steunt ze op haar knie en met de rechter op de rand van het aanrecht. Buurman Harry komt geschrokken binnenlopen. Ik zie dat ze iets tegen elkaar zeggen, maar de ramen die onze huizen scheiden houden het geluid net genoeg tegen om er niets van te kunnen verstaan.

Ik plof neer op de bank en durf nu pas voor het eerst naar de straat te kijken. Ik voel een angst voor wat ik daar aan zal gaan treffen. De nieuwsgierigheid wint het van de angst en langzaam draai ik mijn hoofd en kom ik het onvermijdelijke onder ogen. Buiten zie ik bladeren op de grond liggen, een tak heeft zijn moederstam verlaten en ligt levenloos op de grond. Mensen zijn in paniek en schreeuwen op Twitter om hulp en aandacht. Een bouwvakker raapt zijn schep op van de grond.

Met trillende handen, armen, benen en tenen werk ik mezelf overeind vanuit de bank. Het trillen van de vloer is gestopt, gelukkig maar. De chaos in mijn hoofd en de totale verbijstering blijven hangen. Ik schrik er een beetje van. De confrontatie met de klerezooi buiten doet me denken aan mijn eigen persoonlijkheid. Het is alsof de ramp me een spiegel voor heeft gehouden die me doet beseffen dat je nooit weet wat er de volgende dag gaat gebeuren. Leef het leven elke dag, want het kan zomaar eens de laatste zijn.