Eurosonic Noorderslag herbergt authenticiteit

16 januari 2014 door Benjamin
Deel deze pagina

De tv gaat aan en ik schakel in voor mijn vaste uurtje De Wereld Draait Door. Eerst komen Nick en Simon aan het woord, ze gaan naar het buitenland om daar voet aan de grond te krijgen. Het lukt natuurlijk niet, maar het is goed genoeg voor een tv-show. Dan hoor ik Gordon praten over het negenjarige meisje (of weet ik veel hoe oud dat mens is) dat zo fantastisch opera kan zingen en dat blijkbaar gedaan heeft in een talentenshow. De drang om beroemd te worden bij kinders lijkt het te gaan winnen van authenticiteit, hoor ik mezelf denken.

Het is een misschien wel een prachtig staaltje agenda-setting. Actualiteitenprogramma’s zorgen ervoor dat bepaalde onderwerpen belangrijk voor ons zijn. Zo lopen we uiteindelijk massaal achter Nick en Simon, Marco Borsato en Ilse de Lange aan. Ze komen nou eenmaal veel op tv en dus hebben ze ook veel volgers. Dat is geen enkel probleem, echter er zijn juist in de muziek zoveel talenten die wij nooit zien. Die prachtige liedjes schrijven, nog beter zingen en nooit verder zullen komen dan een achteraf zaaltje in Almelo. Omdat wij nou eenmaal achter ‘de groten’ aanlopen.

Maar er is hoop! En die hoop heet Groningen, iets specifieker: die heet Eurosonic Noorderslag. Groningen profileert zich met dit festival als het centrum voor talentvolle muzikanten om zich te laten zien. Tijdens ESNS, zoals de afkorting luidt, treden op elke straathoek artiesten op. Van de Stadschouwburg tot de kroegjes in de Peperstraat en van de Grote Markt tot de Coffee Company - nergens is een podium onbenut gelaten.

Vijf dagen lang is de stad van de muziek en van alle liefhebbers die dat graag willen meemaken. 3FM organiseert intieme containersessies en ik heb het geluk om bij zo’n sessie te mogen zijn. Mijn hart maakt een sprongetje als ik voor de deur sta en Ásgeir Trausti op de achtergrond zijn soundcheck hoor doen. Dit is mijn dag. Ásgeir is een IJslandse sensatie en sinds een paar weken hoort hij bij mijn inrichting. Mijn buren zullen gek van me zijn geworden, geen ander geluid verliet mijn kamer dan de hoge klanken van mijn nieuwe IJslandse idool.

Eenmaal binnen zie ik de ietwat ongemakkelijk ogende Ásgeir Trausti. Onbevangen, met een smoezelige broek en een beetje onzeker – mijn kersverse held weet niet wat je moet doen om populair te zijn. En laat dat alsjeblieft zo blijven. Een op de tien IJslanders heeft zijn album, blijkbaar weten ze op het eiland nog niet hoe dat werkt met torrents en downloaden. Ik zit op nauwelijks een meter afstand met open mond te kijken.  

Ásgeir speelt, ik ben stil en in gedachten denk ik aan al die andere talenten die in deze dagen Groningen tot de mooiste stad van de wereld maken. Wat een geluk heb ik dat ik ooit met dit festival in aanraking kwam. Ik denk ook dat ik teveel televisie kijk. Ik moet nog vaker doen wat ik zelf het mooiste vind en ik neem me voor om nooit meer naar een talentenshow te kijken.

In de Plato en Coffee Company zijn vandaag, morgen en overmorgen al deze fantastische artiesten te zien. Je krijgt de kans om in één dag meer talent te horen dan je in een jaar televisie kijken mee zult krijgen. Pak die kans.