Gdansk, wat ben je mooi! Toch?

04 november 2015 door Benjamin
Deel deze pagina

Als de chagrijnige buschauffeur naar ons snauwt dat we niet met groot geld een kaartje kunnen kopen, weten we dat ons avontuur in Gdansk begonnen is. Een propvolle bus(chauffeur) brengt ons vervolgens met tegenzin naar het centrum van de Noord-Poolse stad. Gdansk, dat zal het podium zijn voor een weekendje de sleur achterlaten. En we zijn niet de enige Groningers.

Sinds oktober 2014 vliegt er twee keer per week een toestel van Wizz Air van Groningen naar Gdansk. De luchtvaartmaatschappij mikte destijds op mensen die werken, studeren of familie gaan bezoeken in Polen. Wat ze niet hadden voorzien, is dat Gdansk de ideale bestemming is voor Groningse vriendengroepen om een weekend op vreemde bodem door te brengen.

Een retourticket kost ongeveer veertig euro en ook over de prijs van het bier hoef je je geen zorgen te maken – ideaal dus voor een studententrip. "Het is gewoon monopoliegeld", brult Peter van het lachen als hij een paar Zloty’s in zijn hand heeft. Ik geniet nu al van onze onbezorgdheid.

"Dit is de eerste keer dat ik deze straat bij daglicht zie", roept Peter triomfantelijk op de derde dag van ons bezoek. Hij heeft gelijk. Achter ons barst een Nederlander – waarschijnlijk ook afkomstig uit Groningen – in lachen uit om de opmerking van mijn vriend. Gdansk is inderdaad het mooist bij maanlicht. Als de sterke verhalen door donkere cafés galmen. Als de schoonheid van de stad even iets minder belangrijk is dan het plezier in de kroeg.

Bij gebrek aan verdieping in de lokale cultuur besluiten we elkaar holle feitjes over de Gdansk te vertellen.  "Wisten jullie dat de fietsverlichting hier pas in 2005 verplicht is gesteld", breng ik te berde. Waarop Herman 'dat is dus een verzinsel van de Fransen' inbrengt. We lachen om elkaar, zoals alleen mannen om elkaar kunnen lachen.

Na drie dagen van belachelijk goed eten voor schandalig weinig geld in een wijnbar, een laagje spiritus in een shotjesbar en een verkenning van de lokale cultuur door middel van een Pools drankspel, zit ons avontuur erop.

Gdansk, het bleek niet alleen ons podium om de sleur achter te laten. Het werd vooral het podium van onze vriendschap. Eenmaal terug in Groningen vertellen we onze vrienden wat een prachtige stad Gdansk is. Herman is het meest overtuigd van dat feit, maar kijkt ons halverwege zijn bewering vragend aan. "Toch?" Wat doet het ertoe, het was een heerlijk weekend.  Als ik zes uur ’s avonds thuiskom, plof ik neer op de bank. De volgende ochtend word ik om negen uur wakker op diezelfde bank. Bijgekomen van het bijkomen.