Het ging nog wel eens (bijna) mis

25 februari 2014 door Benjamin
Deel deze pagina

Ik denk (en hoop) dat iedereen wel eens een lastige hobbel in zijn of haar studiecarrière tegenkomt, in mijn geval zijn dat er meerdere geweest. Omdat mijn zusjes altijd perfecte leerlingen waren, schrok vooral mijn moeder toch wel een beetje toen ze te horen kregen dat ik van de vijf maanden die ik onderweg was in groep drie, er vier achterliep. Het zou het begin betekenen van een bewogen periode in onderwijsland.

Drie basisscholen later (mijn ouders hielden van verhuizen) kwam ik terecht op het VMBO-theoretisch. Op het VMBO groeide ik langzaam in de rol van rebel. In de tweede klas leidde dat tot zeven onvoldoendes op mijn eerste rapport, ik vond het namelijk leuker om met een elastiekje papieren propjes op de kuiten van meisjes twee banken voor me te schieten. Daarnaast was ik een dromer. Dat klinkt romantisch, maar de realiteit leerde dat vooral leraren die romantiek niet zagen. Toen ik bij biologie weer eens heerlijk was weggedommeld, moest ik tot mijn schrik ineens een vraag beantwoorden. Ik kwam er net op tijd achter bij welk vak ik zat, maar de vraag was volledig aan me voorbij gegaan. Mijn buurman en vriend Peter hielp me gelukkig uit de brand en fluisterde het antwoord in mijn oor. “Het is koewand, jongen. Zeg maar: koewand”. Stamelend bracht ik het woord koewand ten gehore, de klas begon voorzichtig te lachen, steeds harder tot het gieren werd. De vraag ging over het menselijk lichaam. 

Na het behalen van mijn VMBO-diploma (iets dat weinig mensen hadden verwacht in die tijd) besloot ik mijn middelbare schoolcarrière te vervolgen aan de havo. De start aan die school was zo mogelijk nog stroever dan die op het VMBO. Na een halfjaar was er een wonder nodig om van de vierde naar de vijfde klas te mogen gaan. Dat wonder geschiedde en ik stroomde door naar het HBO – Sportmanagement ging ik studeren.

Men kreeg daar geen hoogte van me, ik voerde mijn taak uit, maar toen ik aangaf dat ik 8.000 km wilde gaan fietsen en daar bovendien mijn afstudeerproject van wilde maken en en passant drie medestudenten meesleurde in het idee, meen ik meerdere TIA’s te hebben waargenomen bij mijn begeleidende docenten. Na dat waanzinnige idee en het behalen van een Associate Degree (tweejarige HBO-vorm), wilde ik toch nog een trapje hoger – de universiteit.

Communicatie- en Informatiewetenschappen ging ik doen met als doel om journalist te worden in de verre toekomst. Ik stroomde in februari in, door een miscommunicatie met de studieadviseur en slechts 10 behaalde studiepunten in het eerste halfjaar, werd ik gesommeerd te vertrekken van de opleiding. Ik ging in beroep en kreeg gelijk, moest echter wel alles halen het jaar dat volgde. Ook dat lukte.

De periode dat je op school zit wordt vaak de mooiste tijd van je leven genoemd. Misschien ben ik een dief geweest van mijn eigen mogelijkheden door te dromen en te kloten. Maar als ik terugkijk kan ik toch vooral genieten van de anekdotes die de meest zorgenloze periode van mijn leven kenmerken. Ik dommel overigens nog steeds wel eens weg – het is een hardnekkige aandoening.