Het mysterie Marieke

18 mei 2015 door Benjamin
Deel deze pagina

Vier, vijf meter hooguit staat ze bij me vandaan. Het gesprek met Bart is slechts een milde afleiding van haar blik. Twee donkerbruine ogen kijken me aan. Ik zou zweren dat haar ogen worden gekleurd door groene, uiterst subtiele accenten. Zou ze echt naar mij kijken?

Bevrijdingsfestival

Bart ken ik van een bijbaantje. Jaren geleden waren we collega's en nu praten we bij op Bevrijdingsfestival in Groningen. Het Stadspark is natgeregend, maar wordt af en toe belicht door een voorzichtig zonnetje. Verderop doet een DJ de omgeving vullen met actieve beats.

Het meisje met de betoverende blik komt dichterbij. Natuurlijk wil ik een goede eerste indruk maken. "Heb jij drugs gebruikt?", hoor ik mezelf vragen. Wat? Echt? Dikke vette rukker, zoiets vraag je toch niet. Ze kijkt me intens aan en lacht dan. "Nee", zegt ze vrolijk. "Wie ben jij?". Ik stel me voor en hoor voor het eerst haar naam: Marieke.

Als ze weer een paar stappen terug doet probeer ik, licht in de war, het gesprek met Bart voort te zetten. Het lukt niet echt. Steeds weer dwaalt mijn blik af naar het meisje dat nog altijd op een afstandje naar me staat te kijken. Soms draai ik mijn hoofd om te zien of ze niet naar iemand anders staat te loeren. Ze kijkt echt naar mij, het voelt alsof ik de enige man op aarde ben.

Plotseling ben ik haar kwijt. Marieke is weg en nergens te bekennen. Kut. Ik had met haar moeten gaan praten. Gedesillusioneerd stap ik even later op mijn fiets naar huis. Het meisje met de bruine ogen zal ik natuurlijk nooit meer zien.

Facebook

En dan bedenk ik me dat Facebook uitkomst gaat bieden, al heb ik dat zelf niet. Vaarwel principes. Binnen no-time bezit ik een profiel. Ik besta weer. Eerst maar even een veertigtal mensen uitnodigen om 'vriend' van me te worden voordat Marieke een vriendschapsverzoek krijgt.

Ze accepteert me en ik stuur een bericht. "Die blik, jouw blik, ik kon er niet omheen en nu ben ik benieuwd."

"Wie ben jij ook alweer", stuurt ze terug. Zie je wel. Dit had ik dus nooit moeten doen. Toch maar doorzetten. "Die vent van het Bevrijdingsfestival waar je een kwartier naar hebt gekeken."

"Ohja! Maar ik moet je iets vertellen. Ik heb een vriend en woon met hem samen in Zwitserland. Ik ben dus een beetje onbeschikbaar."

Leuk geprobeerd Benjamin, denk ik bij mezelf. Toch nog een bericht, je weet maar nooit. "Ach zo. Stuur me een sms bij een beetje interesse." Ik stuur haar mijn nummer. Twee dagen hoor ik niets. Marieke is uit mijn hoofd, althans zo houd ik mezelf voor.

De kus

Die vrijdagavond vloeit het bier rijkelijk in de Negende Cirkel als ik ineens twee bekende ogen vang. Daar staat ze en ze kijkt weer op die ene manier. Ik verbeeld het me niet, haar ogen twinkelen. We praten, drinken bier en lachen wat af. Zo af en toe vraag ik naar haar leven in Zwitserland. Ze doet onduidelijk. Haar vriendinnen kijken van een afstandje toe.

Ineens is het vier uur in de nacht en staan we buiten. Haar vriendinnen en mijn vrienden zijn verdwenen. Ze kijkt me aan zoals alleen zij me aan kan kijken. Ik voel dat dit het einde is. Ze loopt naar me toe en kust me voorzichtig. Het duurt niet langer dan een tel voor ze weer achteruit stapt, me nog heel even aankijkt en wegloopt. Het mysterie Marieke gaat terug naar Zwitserland.