Ik leen dus ik leef

30 september 2015 door Benjamin
Deel deze pagina

Met een Polar-biertje lig ik aan het zwembad. Het houten strandbed voelt een beetje onprettig aan mijn rug en er druipen druppels water van mijn zwemboek langs mijn benen. Het zijn mijn grootste zorgen van dit moment. Ik zit op Curaçao, het begin van een drie maanden durende trip naar het verre westen. Aangekocht met geleend en gekregen geld. Geld, het blijft een raar fenomeen.

Geld

Vooraf was mijn doel om nieuwe (journalistieke) indrukken op te doen. Na een week is de waarde van geld het eerste waar ik over na ga denken. Doodgegooid ben ik met adviezen over hoe ik de kans op een overval zo klein mogelijk houd. "Blijf niet te lang voor een rood stoplicht staan 's nachts, loop niet alleen over straat en huur een auto, absoluut geen scooter", vertrouwden mijn nieuwe huisgenoten me toe.

Het verschil tussen arm en rijk is hier wat groter dan we in bijvoorbeeld Groningen gewend zijn. Met een klein, maar bewust boogje loop ik altijd om de dakloze heen die tegen de muur van de Albert Heijn in de Korenbeurs leunt. Het voelt niet altijd prettig om armoede te zien en het is misschien wel daarom dat de armere mensen vakkundig gescheiden zijn van de rijkere klasse op dit eiland. 

Kansen

De studenten lachen, feesten en zuipen vooral met elkaar. Het is alsof ik in de Poelestraat loop, alleen is het hier wat warmer. Wij studenten zien nauwelijks (arme) Antillianen als we boodschappen doen, studeren in de Starbucks of de kroeg in duiken. En dat terwijl ik het geld ook niet had. Mijn ouders stopten me duizenden euro's toe en via DUO vulde ik dat bedrag aan met een lening. Het is nog maar de vraag of ik het ga redden zonder halverwege om geld te moeten vragen. Ondanks mijn geldgebrek kreeg ik de kans dit te gaan doen. En ondanks dat je tegenwoordig als student een fortuin moet lenen om überhaupt te kunnen studeren. De kans om het te doen, krijg je wel.

De arme mensen om me heen hebben die kans waarschijnlijk niet gehad en zullen hem nooit krijgen ook. Het jongetje dat altijd op zijn BMX-fietsje door de straten voor mijn huis scheurt hier, heeft minder goed onderwijs gekregen en niet het geld om naar Nederland te vliegen en daar een dure studie te starten. 

De inkomens op Curaçao zijn lager, terwijl het leven duurder is en dus is het misschien wel logisch dat criminaliteit hier sterker aanwezig is dan in het sociale Nederland. Ik voel me bijna schuldig over de kansen die ik krijg, waar heb ik dat eigenlijk aan verdiend?

Ik til mijn lichaam van het strandbed en trek een nieuw pils open. Bier is hier trouwens best duur. Maar ik koop het omdat ik het zo lekker vind. Als ik eerlijk ben, heb ik geen idee wat ik verdien met de stukken die ik hier schrijf. Geld is blijkbaar minder belangrijk als je de kans krijgt om alles te doen wat je je maar kunt bedenken. Ik ben in ieder geval dankbaar dat ik ze mag en kan schrijven.

Ook ik blijf zitten met een studieschuld, maar ik heb er een schat aan ervaring voor gekocht. De student van nu zal een nog veel hogere schuld hebben aan het einde van zijn studietijd. Maar pak die kans gewoon. Leen wat, maak plezier en jaag je dromen na. Je krijgt de kans om het te doen en dat kan niet iedereen op deze aardkloot zeggen.