Laatste tentamen

31 januari 2015 door Benjamin
Deel deze pagina

Voorzichtig sla ik mijn boek open. Het is half elf in de ochtend en dat is twee uur achter op schema. Ik kijk zeker vijftien minuten naar de letters die woorden maken op de bladzijdes die voor mij een boek vormen. De motivatie om de tekst door te lezen bevindt zich nog onder mijn voetzolen – nog vijf dagen te gaan tot het tentamen over de geschiedenis en theorie van journalistiek.

Studeren is fantastisch, tijd van je leven. Klopt. Maar wat er niet bij wordt gezegd, is dat je af en toe door een zure appel moet. Ik zie mezelf weer zitten in de bibliotheek. Volledige stilte om me heen. Gisteravond dacht ik dat het verstandig was om toch nog een paar biertjes te drinken met Herman en Peter. Het zorgt er nu voor dat mijn ogen liever dicht zijn dan open.

Afkijken

Ik ben geen tentamenkoning, nooit geweest. Dat had ik al kunnen weten toen ik op een tussenrapport op het VMBO zeven onvoldoendes liet noteren. Pas toen ik mezelf de kunst van het afkijken aanleerde, gingen mijn cijfers omhoog. Dat afkijken leverde een VMBO- en havodiploma op en later ook mijn theorie-examen voor het rijbewijs.   

Maar afkijken kan niet meer. De straf is het niet waard om het nog te proberen. En dus zit ik uren en dagen achter elkaar in een stoffige oude bibliotheek. Met een neerslachtig gevoel kan ik alleen maar denken aan gezellige avonden met vrienden, voetbal kijken met één hand in mijn broek – zorgeloos.   

Tentamendag

Het is inmiddels dinsdag en ik zal er aan moeten geloven. Vandaag is het tentamendag. Als ik de ultieme kutdag zou moeten omschrijven, dan zou die in de buurt komen van deze tentamendag. Het tentamen begint om twee uur precies. Zenuwachtig word ik wakker rond een uurtje of zeven in de ochtend. Ik stiefel met dikke ogen naar de keuken en maak een sober ontbijt klaar: koffie met brood.

Vervolgens huppel ik drie keer naar de wc om gehoor te geven aan het nerveuze gevoel dat zich ophoopt in mijn darmstreek. Even verlichting. Daarna is het tijd om stof te gaan herhalen. Op schema lig ik nooit. Altijd moet er op de ochtend voor het tentamen nog iets gedaan worden. Als ik op de fiets zit naar de tentamenhal regent het als vanzelfsprekend. Met een nat pak stap ik een zaal binnen met een paar honderd geconcentreerde studenten. Zo zie ik ze niet graag, mijn makkers.

Drie uur lang werk ik me in het zweet om de ingewikkelde puzzel op te lossen. Naar mijn gevoel lukt dat nauwelijks. En dan, om vijf uur, is het voorbij. Inleveren en niet meer omkijken. Buiten staan mijn studiegenoten te praten over de inhoud van de toets en dat is bijna nog erger dan de toets zelf. Ik hoor dingen waar ik nooit aan gedacht had. Heb ik überhaupt iets ingevuld dat hout snijdt? Ik ga naar huis en drink twee bier. Daarna val ik met hoofdpijn in slaap, de dag is eindelijk voorbij.

Uitslag

Bijna drie weken later vind ik een bericht in mijn inbox. De cijfers zijn bekend. Met een hartslag van boven de 180 open ik de lijst waar mijn score op te vinden zal zijn. Verstand op nul, gewoon even doorbijten. Ik durf niet. Ik doe het toch. Mijn ogen zoeken haastig het studentnummer dat bij mij hoort. 1928392. Daar staat het. 6,67. Ik schreeuw. Kort, maar toch, ik schreeuw. Dit was mijn laatste tentamen ooit. Ik zal het missen.