Lucratief foutje

14 januari 2014 door Benjamin
Deel deze pagina

Een van mijn stokpaardjes in de kroeg is toch wel mijn studiecarrière die zich laat kenmerken door een opgaande lijn. Van het VMBO, ik noem het zelf graag MAVO want dat klinkt nog iets lager, ging ik naar de HAVO en via het HBO kwam ik op de universiteit – een heerlijk verhaal om te vertellen. Toch moet ik zeggen dat ik het niet makkelijk heb gehad gedurende de vele jaren dat ik op school zat (en natuurlijk nog steeds zit).

Zo behaalde ik in mijn eerste halfjaar op de RUG welgeteld 10 studiepunten – een derde van het beoogde aantal. Ook op het HBO werd er in mijn eerste maanden vaak aan me gevraagd of het me wel interesseerde en of ik van plan was moeite te doen voor betere studieresultaten. Ik was een slow-starter zullen we maar zeggen.

Ik denk dat ik gewoon wat tijd nodig heb om een situatie goed in te kunnen schatten en door te hebben wat er van me verwacht wordt. Zo kwam ik na twee maanden op de universiteit op het idee om toch maar eens met de studieadviseur te gaan praten. Zo iemand schijnt je te kunnen begeleiden bij dit soort vraagstukken – dat leek me wel wat.

Vol goede moed liep ik richting het kamertje van de studieadviseur. Ik klopte aan en er keek een man ietwat verstoord op. “Ja, wat is er?”, vroeg de man. “We hebben een afspraak staan toch?”, vroeg ik. “Oja!”, reageerde hij. Ik was gelukkig niet voor niets gekomen. “Nou zeg het maar”, ik raakte een beetje verward door de situatie. Waar moest ik beginnen? Ik begon te vertellen dat ik voor deze opleiding Sportmanagement had gedaan aan de Hanze en dat ik nu een paar maanden bezig was met Communicatie- en Informatiewetenschappen. “Ah, dan kom je volgens mij in aanmerking voor vrijstelling”, deze reactie had ik niet verwacht. Ik besloot maar mee te gaan in het gesprek, dit kon nog wel eens lucratief worden.

“Voor je vrije keuzeruimte kun je punten gebruiken die je op je vorige opleiding hebt behaald”. We namen de details door en het enige wat me te doen stond was een cijferlijst en diploma opsturen. Tevreden stapte ik het kamertje uit en ging op huis aan. Een uurtje later zat ik thuis achter mijn computertje, zoekend naar de cijferlijst. Tot ik een mail voorbij zag komen:

“Beste Benjamin,

Voor vandaag stond een studievoortgangsgesprek gepland, maar ik heb je vanochtend niet op mijn spreekuur gezien. Aangezien het voor jou van belang is dat je je vakken dit semester haalt met het oog op het bindend studieadvies leek een gesprek me wel handig. Kun je me aangeven waarom je er niet was en hoe het met jou en je studie gaat?”

Er schiet een scheut hitte door mijn lijf, zo’n scheut als je je ergens voor schaamt en je voelt dat je binnen een minuut gaat blozen. Snel trek ik mijn mailcontacten na, ik blijk de verkeerde kamer te zijn binnengestapt. Na mijn schaamte komt er een lach bij me naar boven. Ineens zie ik voor me hoe verbaasd de man was dat ik bij hem naar binnenstapte en ineens besef ik me dat ook hij een beetje verstrooid moet zijn. Ook de opbouw van het gesprek doet me grinniken.

Op de een of andere manier draagt deze gebeurtenis iets relatiefs met zich mee. Als je er maar voor zorgt dat elke situatie die je meemaakt goed inschat, kun je blijkbaar overal wel iets uit halen. Ik kreeg dertig studiepunten vrijstelling.