Terug naar waar het ooit begon

02 juni 2015 door Benjamin
Deel deze pagina

Het is aardedonker als de deur achter mij in het slot valt. Iets na drieën in de nacht. Normaal gesproken ben ik alleen wakker rond dit tijdstip als mijn bloed is aangelengd met een stevig scheutje alcohol. Nu niet. Ik zwiep mijn been soepel over het zadel van mijn racefiets en zet koers richting Zuidlaren – daar waar het ooit begon.

Vijf jaar geleden

Precies vijf jaar geleden zwiepte ik mijn been ook over het zadel van dezelfde fiets. Toen, in 2010, begon ik aan mijn missie om 8.000 kilometer te fietsen in 27 dagen. Rondjes van ongeveer twintig kilometer om Zuidlaren in een poging om zoveel mogelijk geld op te halen voor kinderen met een spierziekte – een uit de hand gelopen sponsorloop. Amper zeventig kilo woog ik en mijn vrienden hadden me minstens drie maanden niet gezien. Fietsen, eten, slapen en afzien, dat was mijn leven.

Na 27 dagen zaten de 8.000 kilometer er op. Verward van de inspanning zette ik mijn fiets op 23 juni tegen een muurtje. In de vijf jaar die tussen nu en toen liggen is veel veranderd. De fiets raak amper nog aan. Eigenlijk geniet ik sindsdien van elke dag dat ik niet de fiets op moet van mezelf en vannacht ga ik dat vieren door nog een keer in het holst van de nacht naar Zuidlaren te fietsen en mijn rondje te doen.

Nog een keer Zuidlaren

Ik zit nog geen kwartier op het stalen ros als mijn gedachten afdwalen naar toen. Ik voel weer precies hoe het was. De benen die net uit een diepe slaap komen en meteen moeten werken, eten als je eigenlijk nog niet wilt eten, het slechte zicht en de kou. Maar het voelt vertrouwd. Hier ben ik goed in. Ogen samengeknepen en doorgaan, niets zal me stoppen.

Als ik na vijftien kilometer fietsen in Zuidlaren ben, krijg ik een klein kriebeltje in mijn buik. Ineens voel ik de eenzaamheid van wat ik vijf jaar geleden heb gedaan. Het is stil op straat. Logisch, om iets over vier uur in de nacht. Niemand deert het iets dat ik hier ben, net als toen.

Ik fiets door naar sporthal De Zwet, waar het eerste rondje begon. Het is er net zo leeg als toen. Een nietszeggende parkeerplaats met dito sporthal ernaast. In mijn herinnering was het in 2010 donkerder, kouder en stiller dan nu. Maar dat kan ook te maken hebben met psychische staat waarin ik destijds verkeerde. Al was de wereld rondom Zuidlaren vergaan, ik was op mijn fiets blijven zitten.

Na een minuut of vijf besluit ik verder te gaan, daar waar het echt om gaat. Het rondje waar al die herinneringen liggen. Het wordt langzaam licht en steeds word ik gelukkiger van binnen. Het voelt als thuiskomen. Even aanzetten, stuur optillen en uit laten rollen - dit rondje kent geen geheimen voor me.

Herinneringen

Onderweg denk ik aan toen die avond, na ongeveer twee weken fietsen, dat ik zoveel zadelpijn had dat ik niet langer dan een seconde of twintig kon blijven zitten. Zitten, staan, zitten, staan. De volgende dag vond ik mezelf terug op een massagetafel. Benen in de lucht, broek naar beneden. Mijn vader verzorgde mijn billen met zalf en ontsmettingsmiddel. Pleister erop en gaan. De gêne had ik ergens in de eerste week achter me gelaten.

Even verderop denk ik aan het paard dat ik elke dag begroette. Met mijn moeder stopte ik vaak 's ochtends even bij het beest om te ontbijten. Een moment voor onszelf in de hectiek. Dat waren de kleine geluksmomenten die ik had in een maand met alleen maar fietsen. En ik denk aan de mensen die langs het parcours wonen en me zo nu en dan aanmoedigden. Elke dag kwam er een spandoek bij.

In het bos tussen Gasteren en Oudemolen maakt een intens geluksgevoel zich van me meester. Het is nu volop licht en de bossen doen mijn neus vullen met een herkenbare geur. Die geur, hoe het hier ruikt, dat zal ik nooit vergeten. Zonder er bij na te denken kom ik overeind, gaan mijn armen wijd en gooi ik mijn hoofd achterover. Geluk is hier fietsen met deze herinnering zonder dat ik hierna nog 7.980 kilometer moet. Het is nog geen vijf uur in de ochtend.

Zal ik nog een rondje? Nee, zeker niet. Het is mooi geweest. Terug naar Groningen. Precies dat wat toen niet kon, ga ik nu doen. Terug naar huis, douchen en nog even slapen. Vanavond een biertje.