Van VMBO tot universiteit

18 november 2013 door Benjamin
Deel deze pagina

Opeens word ik op mijn rug getikt. Ik draai me om en kijk in de ogen van mijn vroegere docent wiskunde. Wiskunde was op de middelbare school verreweg mijn slechtste vak. Op Frans na dan, maar wegens een half verprutst dyslectie-testje was dat probleem opgelost. “Benjamin! Ken je me nog?” Ik voel mezelf ongemakkelijk worden.

Ik was een verschrikkelijke leerling in mijn pubertijd. Ik haalde kattenkwaad uit en het ergste: ik kwam overal mee weg. Docenten begonnen me te haten. Het is goed dat ik het VMBO-theoretisch in de daarvoor bestemde vier jaar afrondde want een maand langer was mijn dood geworden.

Enfin, terug naar mijn lerares wiskunde uit die tijd. Mevrouw Van Dijk steekt meteen van wal en vraagt me hoe het nu met me gaat. Ik bespeur een ietwat negatief verwachtingspatroon in haar toon. Des te prettiger vind ik het om te vertellen dat ik inmiddels op de universiteit zit. ‘Ha, daar heb je niet van terug’, hoor ik mezelf denken. De grootte van haar pupillen na mijn mededeling doet me deugd.

Kort na deze ontmoeting lees ik een column van student Tycho Wassenaar. ‘Universitaire opleidingen stellen simpelweg veel te weinig voor’, luidt de kop. Ineens ben ik terug op aarde. Tycho veegt in zijn stuk de vloer aan met studies waarbij tentamens maken een trucje is, met onze maatschappij waarin studeren een verwachtingspatroon is en geen intrinsieke motivatie om kennis op te doen. En tot slot veegt hij de vloer aan met het gebrek aan uitdading die geboden wordt binnen een studie. En Tycho Wassenaar heeft gelijk.

Zo trots was ik toen ik het van schoffie op het VMBO schopte tot een goede student op de universiteit. Het is een leuk verhaal, maar wat kan ik er nu mee? Als ik eerlijk ben, weet ik dat ik met belachelijk slechte teksten, opdrachten en tentamens ben weggekomen. Ik weet wanneer ik heb gebluft om mijn gebrek aan kennis te verbloemen. En dat is veel te vaak geweest.

Onbewust heb ik wel altijd een bepaalde ontwikkelingsdrang in me gehad. Een drang die veel meer waard blijkt te zijn dan het halen van een tentamen en uiteindelijk dat papiertje. Natuurlijk is een studie een fantastisch middel om ver te komen in deze tijd, maar misschien wel niet toereikend in je persoonlijke ontwikkeling.