Verliefd op Lance Armstrong

17 juni 2014 door Benjamin
Deel deze pagina

Ik schat in dat iedereen het ding wel kent, het gele bandje met de tekst livestrong dat ooit in het leven is geroepen door Lance Armstrong en Nike. Ik denk ook dat iedereen weet wie Lance Armstrong is: een wielrenner die kanker overwon en daarna de Tour de France en keer of zes won, of waren het er zeven? In ieder geval werden zijn zeges hem later afgenomen omdat de Amerikaan dopinggebruik opbiechtte.

Waarom ik dit vertel? Ik was fan van Lance of ben dat misschien nog steeds, dat weet ik niet precies. In ieder geval werd dat fan zijn ontvlamt toen ik in 2002 als twaalfjarig jongetje in een bocht in Lorient hing tijdens een tijdrit in de Tour de France. Daar kwam Lance door de bocht gesuisd, heel even, een seconde maar, dacht ik hem in de ogen te kijken – liefde op het eerste gezicht. Na het lezen van zijn biografie was ik helemaal verkocht, Lance bleef voor altijd mijn held.

Als je als jochie van twaalf hebt besloten dat iemand jouw held is, dan is dat daarna moeilijk terug te draaien. Tot vandaag bungelde het gele bandje met de tekst Livestrong plezierig om mijn pols. Ik heb niets met de strijd tegen kanker. Begrijp me niet verkeerd, ik heb er uiteraard ook niets tegen, maar wat dat betreft zijn er zoveel meer goede doelen. Nee, het was mij te doen om het oneindig lijkende doorzettingsvermogen van de man die ooit King Lance werd genoemd. Ik identificeerde me met zijn innerlijke kracht.

Jaren later koos ik zelf voor een bestaan als ultra-fietser – lange afstanden afleggen op de racefiets. Toen ik tijdens Parijs-Brest-Parijs – 1250 km non-stop – al in de eerste kilometers werd bevangen door de hitte, keek ik naar mijn pols waar het gele bandje in alle rust lag. Er is altijd iemand die meer heeft afgezien dan ik op dit moment, schoot er door mijn hoofd. Ik ging door en 60 uur later stond ik bij de finish.

Een paar maanden later zat ik in de bibliotheek te leren voor een bult aan tentamens. Wegens een fout in de voorlichting bleek ik een strengere BSA-procedure te krijgen en moest ik vier tentamens in een keer halen. Weer dacht ik: er is altijd iemand die… Ook nu haalde ik wat ik moest halen terwijl ik dacht aan het doorzettingsvermogen van die ene wielrenner uit Texas.

Ik zou iedereen die na de zomer gaat studeren een geel bandje willen aanraden. Na drie jaar studie weet ik dat ik niet geschikt ben voor wetenschappelijk onderwijs. Ik haalde mijn punten op doorzettingsvermogen, met een geel bandje om mijn pols. Misschien is de overtreffende trap van intelligentie wel het uiterste uit je eigen kunnen halen, want je kunt zoveel meer dan je denkt. Wielrennen kon ik eigenlijk ook voor geen meter.

In september begin ik met de master Journalistiek hier in Groningen en ik denk dat dit het moment is om het gele bandje af te doen. In mijn streven naar objectiviteit past geen fanschap, helaas. Maar ik zal nog wel is aan hem denken, op een hete middag als ik per ongeluk had besloten om te gaan hardlopen, of op een regenachtige avond als slaap het dreigt te winnen van leergierigheid. Lance was mijn jeugdliefde en zal waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen uit mijn gedachte.

Bevangen door de hitte in Parijs