Werken als een idioot

26 juli 2014 door Benjamin
Deel deze pagina

Zomerbaantjes, het noodzakelijk kwaad voor veel studenten. Door de jaren heen heb ik me ontwikkeld tot een prostituee in deze categorie. Niets was me te dol, als ik maar wat bij kon verdienen en dat is allemaal begonnen in een snackbar. Nouja, ik moest het van mijn baas snackrestaurant noemen, maar dat was een eikel dus laat ik het bij deze maar houden op vreetschuur.

In de zomer van 2005 had ik met wat vrienden besloten om in de vreetschuur in Lauwersoog te gaan werken. Voor € 3,51 werkten we ons in het zweet om vervolgens aan het einde van onze diensten de helft van het verdiende geld te investeren in bier en chips – het was een goede tijd. En misschien moet dat harde werken een beetje gerelativeerd worden. Het was er weleens druk, maar op rustige momenten probeerden we vakkundig frikandellen in elkaars mond te gooien – en dat kun je moeilijk onder hard werk scharen. De man die de leiding had nam zijn taak uiterst serieus – en terecht. Een vreetschuur leiden met drie pubers als werknemers was geen gemakkelijke opgave en bovendien moet je de lekkere trek van campinggasten te allen tijde op waarde schatten – zo was zijn motto.

Hoewel ik mijn best deed, had De Generaal (zoals wij onze baas noemden) geen hoge pet op van mij en mijn kwaliteiten. Met de woorden blinkt nergens in uit gaf hij naar zijn mening een uiterst adequate omschrijving van mijn karakter en mogelijkheden.

Mijn drang om me te ontwikkelen bracht me daarna bij elektronicagigant Saturn. Daar mocht ik zeurende klanten te woord staan en televisies afrekenen – het leven gaat niet altijd over rozen. Vooral de interactie met mijn vrienden in de snackbar miste ik. Bij de Saturn werkten mannen met dikke buiken die al vanaf tien uur in de ochtend uitkeken naar de avondpauze en vrouwen die het laatste nieuws uit de Libelle bespraken. Later zag ik hetzelfde patroon bij IKEA. Daar legde ik bovendien bekwaam uit hoe je een wasrek in elkaar moest zetten, zonder dat ik het zelf ooit had gedaan.

Ondertussen deed ik nog een restaurant en een fietskoeriersbedrijf aan. En nu? Nu werk ik bij een sportredactie omdat ik journalist wil worden. Of ik inmiddels wel ergens in uitblink, weet ik niet. Ik weet wel dat de baantjes die op het eerste gezicht nogal onnozel aandoen, je een heel stuk verder kunnen helpen. Ik denk dat je discipline opbouwt en dat je heel goed te weten komt wat je wel en wat je niet leuk genoeg vindt om later nog eens te proberen. Studeren is prachtig, maar volgens mij doe je de lolligste verhalen op in het werkende leven. Lang leve het zomerbaantje!