De geheime kamer van Columbus

De geheime kamer van Columbus

07 maart 2014 door Beppie
Deel deze pagina

Het is donker. Pikkedonker. Enkel het computerscherm dat voor me staat bekent kleur met haar blauwe licht dat schijnt op m’n gezicht. De andere dertig schermen kijken somber voor zich uit. Er zijn geen ramen, alleen twee deuren. Door de ene deur kom je binnen, door de andere kan je alleen naar buiten. Er is niemand. Nog niemand. Alleen het altijd haastige mannetje van de nooduitgang en ik. Het computerlokaal waar ik me bevind binnen de muren van het Harmoniecomplex is namelijk een bijna onontdekt gebied, de schatkamer van een piramide. Ik voel me de feminiene versie van Columbus op m’n eigen faculteit.

Waar je normaal gesproken moet vechten voor een computer in de UB, kan je hier op je dooie gemak om een uurtje of 12 binnenwandelen. Het selecte gezelschap dat ook aanwezig is in deze ruimte kijkt je niet raar aan wanneer je dit op sokken doet. Een deel van de populatie in het lokaal doet namelijk de schoenen uit om de ervaring van het studeren comfortabel te maken. Waaronder ikzelf.

Het is eigenlijk een soort geheim genootschap. Een gemeenschap met eigen normen en waarden. De mede Columbi (het meervoud van Columbus) hebben allemaal een eigen stuk grond met computer en stoel in het lokaal. Het is dan ook niet de bedoeling dat een indringer op deze plek gaat zitten. Rechtsachter me zit vaak een jongen die op Noud van GTST lijkt. De eigenaar van het klusbedrijf 'Noud Bouwt'. Ik kijk heus geen GTST trouwens (Ludo is m’n favoriet). Achter in het lokaal zit een meisje die gek is op kattenfora (oh en deze is ook tof trouwens).

Ah, de deur gaat open. Dat is mooi, want het donker begon een beetje pijn te doen aan m’n ogen. Ik had natuurlijk ook even kunnen zwaaien naar de bewegingssensor die het lokaal met TL-licht weer zou verlichten, maar dat werkt de helft van de tijd niet dus dat is verspilde moeite. Een rondje lopen moet je dan. Geen tijd voor, studie gaat voor. Er komen meer Columbi binnen. Een paar studiegenootjes bezoeken ook elke dag deze ondergrondse studiebunker. Een mooi moment van samenzijn. Via de wandelgangen zijn we allemaal op dit mooie stukje universiteit terechtgekomen.

Ik heb jullie natuurlijk nooit blij willen maken met een dooie mus door deze weelde van prachtige computers en zeeën van ruimte met jullie te delen, maar de exacte coördinaten ga ik natuurlijk niet verklappen. Dat is één van de basisregels van dit computerlokaal. Die zaal op de vierde.

#nofilter