De loftrompet

02 oktober 2012 door Beppie
Deel deze pagina

De loftrompet

Ik heb soms van die dagen dat ik moet studeren. Soms ga ik naar de UB, soms naar de LB (in de volksmond wel eens de ‘loserbieb’ genoemd, maar dat is heus niet waar) en ik ben stiekem wel eens naar de CMB geweest. Dat is de bieb van de medische faculteit in het UMCG. Als letterenstudent mag je daar eigenlijk niet komen. Ik was wel eens nieuwsgierig en ben toen  met m’n huisgenootje meegegaan. Om zo onopvallend mogelijk over te komen had ik een prachtig medisch boek genaamd ‘atlas van het bewegingsapparaat’ naast me liggen. Het zag er best interessant uit moet ik zeggen. Af en toe een beetje heen en weer bladeren, en je kan zo door als student aan de medische faculteit. 

Voordeel van naar een bieb gaan is dat je geen andere dingen kan doen. Niet even de was ophangen, een paar tosti’s met een lading curry maken en ineens een grote schoonmaak houden. Dat laatste doet het vooral goed in tentamenweken. Van deze weken krijg ik schoonmaakkriebels. Ook wel ‘SOG’ genoemd (studie ontwijkend gedrag).

Goed, vandaag besloot ik toch eens thuis te studeren. Lekker makkelijk. Je rolt je bed uit, zo op je bureaustoel. De zware boeken liggen gewoon op je boekenplank (of in mijn geval waarschijnlijk ergens op de grond), in de lunch geen half geplet broodje door deze zware boeken en naar de wc gaan wanneer je wilt. Niet geheel onbelangrijk. Nadat ik uiteraard zo’n tien andere dingen had gedaan, ben ik aan m’n bureau gaan zitten. Eerst is het altijd lastig een houding te vinden op mijn bureaustoel. Hij heeft de nare eigenschap die ‘de losse leuning’ genoemd wordt. Leunt dus niet lekker. Gelukkig kon niks mij van mijn focus afhouden en begon in met volle teugen in het immens dikke boek dat voor m’n neus lag.

Net toen ik lekker in ‘the flow’ kwam met studeren, hoorde mijn oor iets waar het niet blij van werd. Een tenenkrommend geluid zelfs. Ik dacht eerst, dit kan niet waar zijn. Toch is het waarheid. De buren hebben een trompet aangeschaft. De hele middag heb ik toonladders, mislukte Vader Jacob-pogingen en zelf bedachte nummers aan moeten aanhoren.

 

Ik ben niet gauw geïrriteerd, maar dit kwam toch wel echt in de buurt. Stiekem heb ik vroeger ook trompet gespeeld. Ik begrijp nu wat ik mijn eigen buren destijds heb aangedaan. Maar dat was in een twee-onder-een-kap woning. Ik woon nu in een flat, met een muur die zo dik is als papier. Misschien nog wel dunner. Ik hoop dat dit een eenmalige actie is, anders stap ik in het vervolg maar weer op m’n fietsje naar de UB.