De tijd van je leven

31 januari 2013 door Beppie
Deel deze pagina

Zoals niet heel ongewoon sta ik op een willekeurige donderdagavond in het Fust. Er lijkt niets aan de hand te zijn. Gewoon lekker meeblèren op de muziek, een biertje in de ene hand, vriendinnen aan de andere hand. 

Totdat mijn oog ineens iets onaangenaams opmerkt. Het valt het beste te omschrijven als een doorn in het oog denk ik. Na een paar keer knipperen ging het dan ook niet weg. Het was namelijk echt waar wat ik zag: daar stond het broertje van een oud-klasgenoot van de middelbare school. Op zich niks mis mee zou je zeggen. Laat die jongen toch lekker een biertje drinken en chickies versieren. Het punt is dat ik hem voor het laatst op het veldje achter mijn ouderlijk huis heb zien voetballen met zijn voetbalvriendjes uit de buurt. Dat hij de bal over de schutting schoot en aanbelde of die ‘m ‘alstublieft’ weer terug mocht. Een jaar of twaalf was hij. Nu zal hij achttien zijn en speelt hij vast niet meer in de zandbak.

Ik moest even nadenken waarom ik hier zo ontsteld over was. Dan weet je het opeens, je wordt oud. Niet oud in de zin van ‘ik ben veel te oud om op stap te gaan, ik ben zo moe’-klaagzang, dat de aanvraag voor een rollator de deur uit is en door de rimpels je hoofd niet meer kunnen zien, maar studenten-oud. Natuurlijk zijn er zelfs studenten van rond de dertig die zo van het studentenleven genieten dat ze er geen afscheid van kunnen nemen. Ik geef ze groot gelijk. Toch kreeg ik de gedachte wat ik eigenlijk bereikt heb in mijn tijd in Groningen. Volgende week wordt ik 23 jaar, dan heb ik er bijna vijf jaar studie op zitten en woon ik nog steeds in hetzelfde huis waar ik vanaf het begin in Groningen al gewoond heb.

Kijk, Yolanthe Cabau van Kasbergen-Sneijder heeft in ieder geval al bereikt dat ze een hele lange achternaam heeft. En dat ze een beroemde voetballer aan de haak heeft geslagen en na vijf minuten in Turkije te zijn al kan zeggen ‘It feels like family already’ (voor de niet-voetbalkenners onder ons: de transfer van Sneijder naar Galatasaray). Beatrix heeft al 33 jaar geregeerd over ons land en sommige klasgenoten van de basisschool hebben al kinderen!

En wat heb ik bereikt? M’n propedeuse van de ALO en CIW gehaald, in het weekend smeer ik de broodjes van mevrouw de Vries en meneer de Boer in het bejaardentehuis en doordeweeks doe ik een poging tot voetballen om hierbij vooral niet weer m’n kruisband af te scheuren. Toch mag ik zeker niet zeuren.

Eigenlijk kan ik hier zelfs een wijze les uittrekken. Misschien is het beste om niet teveel met anderen bezig te zijn en jezelf hieraan te meten. Wanneer je gewoon goed je best doet en mooie dromen voor ogen hebt, bereik je die vanzelf. Als je wilt in ieder geval. Vroeger wilde ik graag orkatrainer worden. Nu wil ik als ik later écht groot ben bij het Jeugdjournaal werken, geld verdienen en veel op vakantie gaan. Maar eerst m’n studie maar eens afmaken en genieten van deze mooie stad. Dromen is mooi, maar met de voeten op de aarde blijven staan is net zo belangrijk. Ze zeggen dat de studententijd de tijd van je leven is, en dat kan ik niet minder dan volmondig beamen. En natuurlijk gaat er niets boven Groningen, maar dat is logisch.