De zoektocht naar mijn innerlijke zelf

De zoektocht naar mijn innerlijke zelf

18 februari 2015 door Beppie
Deel deze pagina

“Laat alle indrukken van de vroege morgen die je niet nodig hebt in de aarde zakken, voel het contact met de aarde”, zegt yogajuf Ilse met een serene stem.  Ik lig op een yogamat met mijn hoofd op een kussen mijn innerlijke zelf te ontdekken op de zolder van de Usva. Ik probeer te doen wat ze zegt. Ik vind het maar lastig. Voornamelijk het feit dat de aarde zo’n vier verdiepingen onder me zit en mijn indrukken en gevoelens wel erg ver moeten zakken, gaan mijn pet te boven.

“Laat je oogleden dichtvallen, je hoeft even helemaal niks, laat je gedachten los”, gaat Ilse verder. Ik doe braaf wat ze zegt en probeer me te ontspannen. Toch kan ik het niet laten om uit mijn ooghoeken naar mijn medecursisten te kijken.  Twee jongens en drie meisjes. Ze hebben zich net als ik voor de cursus ‘yoga voor beginners’ opgegeven bij de Usva.

Het leek zo’n goed idee. Ontsnappen aan de snelle en drukke maatschappij. Je gedachten verzetten en tot rust komen. En dat in één uur yoga per week! In de cursusomschrijving stond dat ‘yoga je bewust maakt van gedachtes en gewoontes die je belemmeren en van je wezenlijke verlangens en kracht’. Ik was verkocht.

Nu lig ik dus hier op deze mat op dinsdagochtend om tien uur ’s ochtends. Het is inmiddels de derde les. Nog zeven te gaan. Mijn overbuurman zit als enige in een echte yogahouding: kaarsrechte rug, benen in kleermakerszit (ik wou dat ik dat kon) en zijn handen rusten op z’n knieën. Hij kijkt niet stiekem tussen zijn wimpers door, maar lijkt in trans. Ook de yogajuf zelf is het bestuderen waard. Ze drinkt geruisloos van haar kop (waarschijnlijk groene) thee en spreekt ons zachtjes toe, terwijl ze in een houding zit die moeilijk uit te leggen valt.

Tijd voor de zonnegroet. Een essentieel iets in de yogaleer, schijnt. Ik probeer de houdingen zo goed mogelijk aan te nemen. Ik wil de zon namelijk goed groeten. Misschien dat ze dan wat vaker schijnt. Al bij de pose ‘op de hurken zitten’ krijg ik het lastig. Vroeger was ik erg lenig, ik had een glansrijke balletcarrière voor me. Totdat ik op voetbal ging en van die lenigheid weinig meer over bleef. Ik hoop dat de zon mijn goede bedoeling heeft gemerkt.

Aan het einde van de les is het, net zoals aan het begin, weer tijd voor bezinning. Iedereen pakt de kussens en dekens er weer bij (waar ze die dekens vandaan haalden kon ik niet traceren, maar die wil ik volgende keer ook!).  Ik kijk op de klok of het uur al voorbij is. Ik schaam me een beetje dat ik dat doe, ik zou hier uren moeten willen blijven, in deze stilte voor de storm.

Al met al kan gesteld worden dat de zoektocht naar mijn innerlijke zelf nu al is gelukt, na drie lessen. Yoga is not my cup of tea. Als nuchtere Fries ben je getekend voor het leven.

Voor de liefhebber