Dokter, ik heb zo'n last van m'n kiezen

Dokter, ik heb zo'n last van m'n kiezen

19 juli 2013 door Beppie
Deel deze pagina

Kiezen is moeilijk. Het is het één of het ander, alles of niets. Een goede keuze maken vergt al helemaal veel energie. Tegenwoordig valt er zoveel te kiezen dat overprikkeld raken dreigt. De keuze is reuze en onze consumptiemaatschappij maakt het ons alleen maar lastiger. Zo ben ik tijden op zoek geweest naar een goede tandarts en dokter in Groningen. Mede mogelijk gemaakt door mijn groot uitstellend vermogen natuurlijk. En m’n angst voor tandartsen misschien. Een beetje.

Wanneer je in dé studentenstad gaat wonen (sowieso al een uitstekende keuze), is het eigenlijk wel zo handig om dingen als de dokter, een tandarts en eventueel een leuke kapper op fietsafstand te hebben. Het voorkomt bijvoorbeeld, ik noem maar wat, dat je minstens een week rondloopt met een gapend gat in je gebit, dat je hebt gecreëerd door in licht beschonken toestand te denken dat je wel eventjes van dat 10-treden tellend trapje af kon springen. Ook wanneer je ziek bent (ziek zijn is hier geen synoniem voor brakke verschijnselen), is het wel zo chill om niet een paar uur in de trein te hoeven zitten voor een afspraak bij de dokter. Toch?

M’n laptop en ik hebben ter voorkoming van dit soort drama’s een groot vergelijkend warenonderzoek gedaan en hebben uiteindelijk een tandarts en een dokter uitgekozen. De dokter lekker op kruipafstand en de tandarts in het centrum. Je hoeft er alleen maar heen te gaan, een formuliertje in te vullen en ze regelen verder alles voor je. Kind kan de was doen. Natuurlijk moet je ook even rondvragen naar de ervaringen van je medestudenten, dat zijn de beste referenties.

Ook zoiets is een geschikte kapper vinden voor het bijhouden van je coupe. Vroeger was het makkelijk. ‘Tante’ Thea van het huis tegenover creëerde wel wat leuke kapseltjes met haar keukenschaar. Ik vind een goede kapper bijna minstens zo belangrijk als een goede tandarts. Eigenlijk moeten ze allebei gewoon goed zijn. Na mijn jeugdtrauma die ik ‘de verknipte pony’ noem, ben ik erg kritisch op mensen met scharen. Het is namelijk niet echt leuk om een paar week als een Calimero met een mislukt dopje rond te lopen kan ik je vertellen. En dan mag Calimero nog zo’n lief kuikentje zijn.


Het blijft natuurlijk altijd lastig om iets onbekends te kiezen in een nieuwe stad, maar als het niet bevalt kan je altijd nog switchen. Easy way of living, waarom ook niet.