Een plakkerig probleem

Een plakkerig probleem

13 december 2014 door Beppie
Deel deze pagina

Een korte situatieschets:

Het is tien uur 's ochtends en ik zit in college. Ik herkauw mijn kauwgom als een hoogbejaarde koe. De smaak is niet meer te harden. Het lijkt alsof ik op een zacht stuk plastic aan het kauwen ben, of een stuk uitgerangeerde klei. Een prullenbak is in geen velden of wegen te bekennen en de pauze is pas over een uur.

Mogelijke oplossingen:

Ik vraag mijn buurvrouw of ze nog ergens een verdwaald papiertje heeft. Ze duikt onder de collegebanken in haar tas, maar komt weer boven met een nee-schuddend gezicht. Zal ik er een bolletje van maken en net als een snotje wegpieken? Vrij opvallend. En riskant. Ik heb ooit eens kauwgom in mijn haar gehad. Wat een ellende. De schaar werd er vrolijk ingezet. Misschien kan ik het doorslikken? Beter van niet. Mijn moeder heeft me als kind al op het hart gedrukt dat wanneer je kauwgom doorslikt, je verstopt raakt. Obstipatie ook wel genoemd. Ob-sti-pa-tie.

Put bij het Centraal Station

 

 

 

 

 

 

 

Het probleem is groter dan je denkt: 

Ik heb het idee dat ik niet de enige ben met dit probleem. Wegen en stoepen worden gekenmerkt door grijze, ondergelopen vlekken. Rondom een put is het vaak het ergst. Moeite met mikken hebben mensen niet alleen op het mannentoilet. Je hand onder een stoel of tafel doen, is vanwege dit plakkerige goedje ook niet echt aan te raden (zou mijn moeder me daarom vroeger geboden hebben mijn handjes boven de lakens te houden toen ik voor het eerst een vriendje had?). Ook vogels worden van kauwgom op straat verdrietig. Ze denken namelijk dat het een stukje brood is. Ze nemen het uitgespuugde stukje gom dan in hun snaveltje, waardoor ze die niet meer kunnen bewegen. Ze kunnen dan niet meer eten en drinken en sterven een langzame dood.

De uiteindelijke oplossing:

Ik stop mijn herkauwde kauwgommetje maar weer terug in het pakje. Ik neem voortaan wel een pepermuntje.