Een tegenvallend trio

Een tegenvallend trio

19 februari 2014 door Beppie
Deel deze pagina

Trio’s zijn er in allerlei soorten en maten. Zo heb je het muzikale trio, een trio van roomijs, de tricolore vlag van Italië en uiteraard de seksuele variant van het trio. Drie maal is scheepsrecht, dus met een trio zit je altijd gebakken. Toch is er een trio waar ik al tijdenlang mijn vraagtekens bij heb, waardoor ik me er bijna aan irriteer. Het paprikatrio.

Dit vrolijk ogend drietal kom ik vaak tegen wanneer ik mijn dagelijkse boodschappen doe. Regelmatig in de aanbieding, verleidelijk starend naar de klant met hun groene steeltjes hoog in de lucht. Aandacht trekken wordt dat ook wel genoemd. Maar helaas is dit gezellige drietal helemaal niet zo leuk als dat ze eruit zien. Waar je normaal gesproken blij wordt van een groen stoplicht, want zo worden ze ook wel genoemd, werkt dat bij deze triade averechts. Want zeg nou zelf, die groene paprika’s zijn toch niet te vreten?

De smaak van de groene paprika is gewoon niet te harden. Al helemaal niet in vergelijking met z’n rode en gele variant. Het is te vergelijken met twee slokken bier en meteen erachteraan een slok tequila, zonder citroen. Soms is er een ‘goede paprika dag’. Dan bestaat het trio uit oranje, geel en rood. Helaas is het niet vaak zo’n feest. En dat is toch raar wanneer je je bedenkt dat we zo’n oranje-gezind volkje zijn.

Het erge is dat de low-budget student bijna genoodzaakt wordt om zo’n drie-eenheid aan te schaffen, voor bijvoorbeeld je paprikaatje door de kip madras. En waarom? Losse paprika’s zijn in verhouding vaak stukken duurder dan een triootje. Harstikke slim, niemand is namelijk zo gek om een losse groene paprika te kopen. Dé manier voor de supermarkten om ervoor te zorgen dat ze niet met deze groentjes blijven zitten.

Wanneer je je toch aan de koop waagt, blijft de GP wekenlang in je koelkast liggen en kwijnt zo langzaam weg in de vergetelheid. Wanneer de groene paprika toch gebruikt wordt, zal ‘ie ergens doorheen gegooid worden waar je ‘m toch niet proeft. Hoofdingrediënt zal hij nooit worden. Gevalletje Sven Kramer op de tien kilometer.

De groene paprika is op deze manier het vijfde wiel aan de wagen (en dat is knap wanneer er maar drie zijn). En het sneue is: hij kan er niks aan doen. Een groene paprika is ook gewoon nog niet rijp. Dat is lullig. Ik bedoel, je laat je pasgeboren baby ook niet de Elfstedentocht schaatsen.

Uiteindelijk wil ik niet discriminerend overkomen natuurlijk, maar het gaat ‘m gewoon niet worden groene paprika. Hoe goed je ook je best doet. Word eerst maar eens volwassen, dan kijken we over een paar maand wel weer verder.

Ondertussen, in mijn koelkast