Happie eten?

Happie eten?

19 november 2012 door Beppie
Deel deze pagina

Happie eten?

‘Ciao Bella, mag ik een minuutje van je tijd?’. Ik loop door de Herenstraat. Uiteraard ben ik gehaast, omdat ik altijd te laat ben. Wanneer ik bijna bij de Hema ben, staat daar alweer een horde straatverkopers. Niks mis mee hoor en een goede manier om geld te verdienen, maar soms kan ik er aardig geïrriteerd van raken. Ik hoef geen abonnement op de VI. En ook niet op de Vara gids. Zelfs niet als je daar een leuk cadeautje bij krijgt. Als ik daar graag lid van wil worden, kom ik wel naar ze toe.

Soms staan ze er ook voor belangrijkere zaken zoals KWF kankerbestrijding, het Wereld Natuur Fonds of vluchtelingenhulp. Goede doelen zijn belangrijk, maar met de argumenten die ze aandragen als ‘dan drink je vanavond een biertje minder’, kan je mij niet overtuigen. Een biertje minder of een dag geen eten is naar mijn idee nogal een groot verschil en valt daarom niet te vergelijken. Als ik wel tijd heb luister ik wel eens wat ze te vertellen hebben, want ach, ze staan daar ook zo zielig in de kou. Maar als er dan met formulieren wordt gezwaaid die ter plekke ingevuld moeten worden, ben ik zo snel mogelijk weg. Ik bekijk liever thuis achter m’n computer welke goede doelen er zijn om vervolgens rustig te bepalen aan welk doel ik geld wil doneren.

Met de koude wintermaanden en de feestdagen in aantocht zijn er altijd goede initiatieven op het gebied van goede doelen, ook in Groningen. Ik kreeg laatst een uitnodiging om een pagina op Facebook van ‘Happietaria’ te liken.  Happietaria is een tijdelijk restaurant dat gerund wordt door vrijwilligers en waarvan de opbrengst naar goede doelen gaat. Niet alleen in Groningen, maar ook in andere studentensteden. Voor een prikkie kun je daar genieten van een heerlijke maaltijd schijnt. Dit jaar zijn de goede doelen een onderwijsproject voor Birmese vluchtelingen in vluchtelingenkampen in Thailand en een HIV-preventieproject voor kwetsbare jongeren in Zimbabwe.

Dat de wereld oneerlijk verdeeld is weten we allemaal. Dat het een voorrecht is dat we studeren en op kamers mogen wonen ook. Soms realiseer ik me dat niet als ik weer eens een dik boek moet doorspitten voor een verschrikkelijk vak als statistiek. Maar ja, dat doe ik wel onder een dak, met de kachel aan en een zak pepernoten voor me. Ook klaag ik als ik in de vrieskou naar het Zernike moet fietsen. Met een warme winterjas, een dikke sjaal en muts. Ik ben eigenlijk maar een aansteller. In New York zitten sociale huurflatgebouwen al een maand zonder stroom en warm water.

Moraal van het verhaal: wie gaat er binnenkort mee een hapje eten bij Happietaria? ;) Ik ben namelijk heel benieuwd!