Is het nog ver?

Is het nog ver?

13 oktober 2013 door Beppie
Deel deze pagina

‘Nog drie kilometer. Shit. Ik moet eigenlijk heel nodig plassen. Misschien moet ik wat harder gaan rennen dan. Die jongetjes van acht moet ik makkelijk in kunnen halen, en dat snelwandelend echtpaar moet ook net lukken. Wow, volgens mij ga ik best hard. Oh nee, misschien toch niet. Die lange kerel met dat strakke broekje rent me wel heel hard voorbij’. Diep in gedachten zet ik de achtervolging in.

Zo hard mogelijk van Haren naar de Vismarkt rennen door jong en oud, dat is wat het jaarlijks hardloopevenement ‘de 4 Mijl’ typeert. En ik, iemand die op z’n zachtst gezegd geen hardloopfan is, deed mee. Samen met een paar teamgenootjes. Vol goede moed en volledig in tenue stapten we in de trein richting de start van een tocht waar heel Groningen en omstreken aan mee leek te doen.

In Haren sloten we aan in de rij met nog meer late starters. Toen de startlijn steeds dichterbij kwam, voelde ik even de neiging mijn Monopoly kanskaart ‘ga meteen terug, ga niet langs start, u ontvangt geen medaille’ in te zetten. Maar ik moest dapper zijn en rennen. Met de wijze les 'hardlopers zijn doodlopers' in m'n achterhoofd, begon ik op een rustig tempootje. En ik moet zeggen, het rennen ging me nog best aardig af. Lieve random oudjes die je aanmoedigen met ‘niet opgeven meisje, je bent er bijna!’, mensen in rare pakjes en fanfarekorpsen houden je namelijk wel op de been. Om over de honderden mensen langs de kant nog maar te zwijgen.

Hoe dichter ik bij het centrum kwam, hoe meer adrenaline in me op stoomde. Daar was de Herestraat al! Ter hoogte van het Newscafé zette ik nog even m’n beste beentje voor en besloot ik de eindsprint in te zetten. Eenmaal over de finish klokte ik 31:55. Best prima. Een medaille en een flesje drinken maakten de middag helemaal compleet.

Nu lig ik op de bank. Vanmiddag waande ik me even een soepele gazelle, maar nu voel ik me meer een bejaard paard die door z’n hoeven is gezakt. Met spierpijn op eerder onbekende plekjes door een verlaat bezoekje van de man met de hamer, ben ik bijna total loss. Maar oioi, wat was het mooi en de moeite waard. Als het even kan, volgend jaar sowieso weer!