Kleine zusjes worden groot

13 november 2013 door Beppie
Deel deze pagina

“We moeten naar de van Olst toren, daar is een voorlichting van communicatiesystemen. Geloof ik..” M’n zusje kijkt met een verwarde blik naar het plattegrondje dat ze aan het begin van de open dag in haar handen kreeg gedrukt. “Ik snap er niks van, waar zijn we nu eigenlijk?” Ik loop met m’n zusje en haar vriendinnetje over het Zernikecomplex. Het is vandaag één van de spannendste dagen in het leven van een middelbare scholier: de open dag van de Hanzehogeschool.

In een mager herfstzonnetje wandelen we richting de van Olst toren. Een niet te missen gebouw en waarvan de ontwerper een op z’n zachtst gezegd matige kleur heeft gekozen, die erg dicht in de buurt van schimmel komt. Bij binnenkomst door de draaideuren kijken m’n zusje en vriendinnetje hun ogen uit. Wat een groot gebouw en wat veel mensen!

“Kom, we gaan naar de voorlichting!” Ik loop trots voorop, zoals een echte grote zus betaamt. Ik studeer hier al jaren, dus de weg vinden moet geen probleem zijn. Gewoon de bordjes volgen, niks aan het handje. Totdat het vriendinnetje me erop wijst dat we de verkeerde kant oplopen volgens het kaartje en we terug moeten naar de andere kant van het gebouw. Weg geloofwaardigheid.

Al strompelend loop ik achter m’n zusje aan die nog steeds haar ogen uitkijkt. Een paar trappen en deuren verder zie ik het bordje ‘communicatie’ opdoemen. “We zijn er!” Roept het vriendinnetje blij. Godzijdank.  Een meisje van een jaar of twintig komt op me aflopen. Of ik ook naar Groningen kom om te studeren en wat foldertjes wil. “Nee bedankt aardig meisje, ik ben masterstudent. Dit zijn m’n zusje en haar vriendinnetje, ik denk dat zij je foldertjes graag willen.” Gelaten luisteren ze naar alle informatie die het meisje aan ze vertelt. Ik kijk vanaf een afstandje met licht bevochtigde ogen naar ze. Mijn kleine zusje wordt groot en gaat studeren, denk ik zuchtend.

Na een kwartiertje komen ze enthousiast en beladen met folders op me af lopen.  “Misschien is dit wel een leuke studie voor mij!”, roept m’n zusje met een brede glimlach. “Zullen we nu weer weggaan? Buiten kan je gratis suikerspinnen krijgen”. Ze rent met haar vriendinnetje naar beneden en een geruststellend gevoel bekruipt me. Misschien blijven zusjes toch altijd wel een beetje klein. Gelukkig.

Tijdens de open dag schoot GroningenLife! de mooiste plaatjes