Lekker soepel, heerlijke pasvorm

Lekker soepel, heerlijke pasvorm

19 december 2014 door Beppie
Deel deze pagina

Ik sta aan het einde van de middag in de rij bij een kledingzaak in de Herenstraat. Het is uitverkoop. De verkoopster groet alle klanten die bij haar kassa komen afrekenen, vriendelijk. Vervolgens geeft ze, terwijl ze driftig met haar lange nagels de prijzen op de kassa intikt, een compliment over datgene wat gekocht gaat worden. Zo zegt ze met haar rood gestifte lippen tegen het meisje dat vooraan in de rij staat dat het bontje op het vest dat ze gaat kopen “weer helemaal in is deze winter”. Het meisje knikt instemmend. En blij. Ook over de broek die het meisje wil kopen is ze lovend. “Lekker soepel leer, heerlijke pasvorm”. Vervolgens wijst ze het meisje erop dat ze hier ook leuke cadeaubonnen kan kopen voor de feestdagen. Leuk om weg te geven. “Of om zelf te houden natuurlijk”. Ik vraag me af of er ooit iemand een cadeaubon aan zichzelf gegeven heeft.

Ik ben benieuwd wat de verkoopster over mijn aankopen zal zeggen. Er is nog één wachtende voor me. Ik denk me in dat ze zegt dat de stof van het shirtje heerlijk zit. En dat ze ‘m zelf ook heeft natuurlijk. Of misschien zegt ze wel wat over het jurkje dat ik in m’n handen heb. “Leuk printje”, ofzoiets. Ik koop bijna nooit jurkjes, dus dit is echt een uniek moment.

Eigenlijk maakt het natuurlijk niks uit wat ze vindt. Of ze mijn toekomstig nieuwe shirt een vaatdoek vindt en mijn nieuwe jurk in spe een gordijn, maakt me eigenlijk niks uit. Maar toch. Hoe dichter ik bij haar gestifte lippen kom, hoe nieuwsgieriger ik word.

Deze handschoenen zijn heerlijk warm. Echt een lekker warme binnenkant”, hoor ik haar over aankoop van de persoon voor me zeggen. Ze neemt het geld van het meisje voor me aan en stopt de handschoenen zorgvuldig in een klein tasje. Ik ben bang dat haar nagels zullen breken.

Dan is het grote moment daar: mijn beurt. De verkoopster pakt mijn kleding aan en kijkt ernaar. Vol verwachting kijk ik naar haar lippen, wat zal ze zeggen? Haar lippen gaan langzaam open. Zo langzaam, dat ik de woorden er uit wil trekken. Ze kijkt nog even van mij naar de jurk en weer terug. Wanneer ze weer bij mij is aangeland, zegt ze:

“Ja. Allemaal in de aanbieding he.”