Liegende vaders en rollende kinderwagens

Liegende vaders en rollende kinderwagens

18 september 2012 door Beppie
Deel deze pagina

Liegende vaders en rollende kinderwagens

Ik zit nogal vaak in de stadsbus. Vaak omdat m’n band lek is, omdat het regent of omdat ik simpelweg te lui ben om te fietsen. Eigenlijk is het soms best leuk om in de bus te zitten. Niet om de misselijkmakende bochten of de verdrukking door hordes scholieren, nee, om het mensen kijken. Dat is fantastisch. 

Tijdens deze vele ritten is het mij opgevallen dat er verschillende categorieën ‘busgangers’ zijn. Zo is daar de arrogante bellende mens. Deze checkt in, groet de buschauffeur niet en gaat ongestoord verder met het telefoongesprek over buitenechtelijke kinderen en dat de buurman is vreemdgegaan met de buurvrouw. Ook heb je de categorie ‘moeder en kind’. Deze betreedt met één of meer krijsende kinderen de bus. In het slechtste geval met een kinderwagen. Die vallen regelmatig door de bus namelijk, wat natuurlijk erg vervelend is voor die moeders. Dan moeten ze er weer achteraan, terwijl de buschauffeur alweer aan het rijden is. Dat zijn lastige situaties. Buggy’s en andere voertuigen op wielen zijn overigens ook kanshebbers om door de bus te rollen.

De oudere medemens die altijd voorin gaat zitten is ook een groep apart. Leven vaak in een sociaal isolement en zijn op zoek naar een praatje met de buschauffeur. Ik vind het soms wel asociaal dat de buschauffeurs gewoon gaan rijden, terwijl sommige oude mensen nog niet eens zitten. Maar dat terzijde. Ze zijn wel lief, die oudjes.

Je hebt natuurlijk nog veel meer categorieën mensen die in de bus bivakkeren. Neem bijvoorbeeld de slapende student, de ‘ik leer nog snel voor mijn tentamen in de bus’-student en Duitsers die massaal naar de bloemetjesmarkt gaan. Je checkt in met je Ov-studentenkaart of je koopt een kaartje voor €1.50, lekker makkelijk. Toch heb ik één favoriete groep. Dat is de liegende vader. Deze heb ik onlangs mogen ontmoeten. De liegende vader zorgt voor plaatsvervangende schaamte en hilariteit. Zo stapte ik laatst in lijn 15 richting het Zernike. Het was een zaterdagochtend en ik was op weg naar voetbal. De betreffende vader en zijn zoontje hadden die dag ook besloten diezelfde bus te nemen. Hij vroeg de buschauffeur om één eurokaartje, want zijn kind was vier en die mocht gratis mee natuurlijk. Ware het niet dat het zoontje zich niet op de nek liet zitten en zwaar verontwaardigd riep: ‘Maar papa, ik ben zes!!’. Dat was nogal een gênant moment moet ik zeggen. Met schaamrood op de kaken betaalde hij. Ik nestelde me toen nog wat dieper in m’n stoel. Heerlijk, gezellig met de bus.