Ouwe grijze rakker

Ouwe grijze rakker

19 juni 2013 door Beppie
Deel deze pagina

Links, rechts, links en weer rechts. Bij elke stap voel ik het zuur door m’n benen stromen, de kuitspieren gespannen staan en de zweetdruppeltjes onder m’n oksels kriebelen. De claustrofobische ruimte, smalle treden en tegenliggers maken het allemaal net iets lastiger dan gepland. De laatste treden richting het licht geven me een euforisch gevoel. Dat euforische gevoel ebt snel weg wanneer ik merk dat ik pas halverwege ben. Typisch gevalletje fata morgana. De eierballen lijken inmiddels baksteentjes met satésaus en beginnen onderkoelingsverschijnselen te vertonen. Gelukkig is het einde in zicht en was de grote beklimming het meer dan waard. Bovenop de d’Olle Grieze, ook wel de Martinitoren genoemd, heb je namelijk een fantastisch uitkijkje over de stad.



In mijn blog over goede voornemens schreef ik dat het natuurlijk belachelijk was dat ik na vijf jaar in Groningen te hebben gebivakeerd, nog nooit de Martinitoren beklommen heb. Cultuurbarbaar. Daar moest vandaag verandering in komen, om toch één keer in m’n leven een vinkje te kunnen zetten achter een goed voornemen. Vandaag besloot ik me dus aan de beklimming van 323 treden te wagen. Gewapend met een echte Groningse eierbal, gekocht bij ‘de Hoek’, begon ik dit culturele uitje. Eerst kocht ik een muntje bij het VVV kantoor (wat ik een nogal fors uitgevallen schilderij van Escher en daarnaast een doorn in het oog vind). Als je de toren wilt beklimmen moet je namelijk eerst een muntje in het poortje doen zodat je naar binnen kan. Wist ik ook niet.

Eenmaal de beklimming doorstaan te hebben en bovenop genietend van het uitzicht, werd het tijd om de eierballen tevoorschijn te halen. Met groot wegwaaigevaar, aangezien er windkracht 1000 stond. Ondanks dat er af en toe een hapje haar in m’n mond waaide, was het een echte smaaksensatie. Na de harde korst, vergelijkbaar met een kroketje, komt een heerlijke ragout-achtige substantie tevoorschijn. Een hapje verder kom je bij het eitje. Een soort kinder suprise.

Deze tocht naar boven is trouwens ook een perfecte eerste date denk ik. Je kan je nieuwe vangst namelijk meteen van de achterkant bewonderen, en dat 323 treden lang. Daarnaast staat het heel galant om de ander voor te laten gaan. Iets met weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Ook handig om gelijk het uithoudingsvermogen van je nieuwe vlam te peilen, wat uiteraard niet onbelangrijk is. Waar die ouwe grijze rakker al niet goed voor is. De eierbal zou ik wel voor een eventuele vervolgdate bewaren. Het eten van deze ronde vriend met smeuïge kern is niet heel charmant, behalve als je een fervent eierballeneter bent natuurlijk. Dan moet je je skills meteen laten zien.

Mijn volgende stap van rasechte Fries naar Grunniger-in-wording is het bezoeken van het Groninger museum. Eitje.