Associatie oorlog

27 augustus 2014 door Blogtalent
Deel deze pagina

Voor de zomer heb ik een boek gelezen (lees: doorgebladerd) dat nu niet meer traceerbaar is. Het boek ging over de stadia die je doorloopt als eerstejaarsstudent. Stadium 2 was het zogenaamde ‘eenzaamheidsstadium’. Bij stadium 2 stond dat het niet erg gek is als je, je als eerstejaars in het begin eenzaam voelt, simpelweg omdat je niemand kent. Nu heb ik een probleem: ik denk dat ik dit stadium niet ga doorlopen. Ik voel me namelijk nooit echt eenzaam.

Misschien heb ik zelf niet door dat ik eenzaam ben. Ik zag namelijk al veel vaker dingen over het hoofd. Ik dacht bijvoorbeeld dat het geheim van Sinterklaas zijn krulshampoo was (even serieus: hoe krijg je zoveel krullen in zo’n baard!). En ook ben ik de persoon die bij het zien van het programma ‘Wie is de reisleider?’ dacht dat je serieus moest zoeken naar de reisleider tussen al die bekende Nederlanders (ik vond het al zo gek dat er niemand professioneel te werk ging…).

Een andere optie die ik voor mogelijk houd is dat mijn hoofd te vol zit om überhaupt aan eenzaamheid te denken. Ik hou mezelf constant bezig. Als ik door mijn kamertje loop zie ik 203 dingen die ik kan doen. Nu denk je ‘Huh, hoe kom je bij het getal 203?’. Het antwoord daarop is simpel: omdat een van die 203 dingen was om te tellen hoeveel dingen er nog te doen waren.

Ook dreunen er continu liedjes in mijn hoofd. Als je tegen mij praat, stel dat je ooit in die situatie terecht komt (red jezelf!), bestaat de kans dat ik een of ander Burkinees kinderliedje in mijn hoofd heb. De kans is overigens groter dat de introtune van ‘Wizzy en Woppy’, ‘Big en Betsy’ of elk ander willekeurig ander Studio 100 programma in mijn kop weerklinkt. De link hieronder is trouwens een tip voor alle mensen die een keer willen meemaken hoe het is om mij te zijn en voor de mensen die zich vandaag nog nergens aan hebben geïrriteerd en dat wel graag willen. Wel helemaal afluisteren!

Naast dat ik aan duizend dingen tegelijk kan denken terwijl er zich een liedje in mijn hoofd afspeelt, ben ik ook nog eens iemand die alles wat die opvangt gelijk associeert met iets anders.  De HEMA is de hel voor mensen die met dit probleem kampen. Als ik een pen met bloemetjes zie denk ik aan de Keukenhof en vraag ik me midden in de HEMA af waarom ik daar nog nooit ben geweest. Na drie minuten heb ik kaartjes besteld voor de Keukenhof terwijl ik eigenlijk op zoek was naar de Rosbief. Dit is nog maar een van de vele associatie momenten die ik in de HEMA heb gehad.

Soms is het hebben van een associatief hoofd wél handig. Als ik een meeuwenstempel zie (ja mensen, die hebben ze in de HEMA) denk ik ‘o bah ik heb een keer meeuwenschijt over mij heen gehad’. Vervolgens denk ik aan uitwerpselen, vervolgens aan een toilet en vervolgens herinner ik mij dat ik nog toiletpapier moet kopen.  De handige associaties zouden wat mij betreft de overhand moeten krijgen. Op dit moment zijn mijn hersens er nog niet helemaal uit en is er nog een associatie oorlog gaande. 

Er is maar een macht in dit universum die meer associeert dan ik doe, denk ik. Dat is de ‘Kids Top 20’. Meer daarover in een volgende blog.

Deze blog zou ik kunnen afsluiten met de vraag of iemand me wil helpen met het ‘help-ik-voel-me-nooit-eenzaam-probleem’. Maar het idee om iemand te helpen zich eenzaam te voelen is tegenstrijdig.

Door Dagmar

 

#stempelmeteenvogel #metfilter