Consti Consternatie

24 oktober 2012 door Blogtalent
Deel deze pagina
‘Geacht bestuur, geachte aanwezigen, het is mij een eer en een waar genoegen om voor u aan te mogen kondigen het voltallige 24e bestuur van Commotie!’

Zo klinkt het in deze eerste weken van het nieuwe collegejaar bijna dagelijks. Een nieuw collegejaar betekent voor veel studieverenigingen ook een nieuw bestuur. Om te vieren dat een vereniging een nieuw bestuur heeft, wordt er een zogenoemde constitutieborrel (consti) georganiseerd. Dit is een zeer studentikoze aangelegenheid waarbij iedereen in pak rondloopt en de muziek in de kroeg niet aan staat zodat er volop kan worden genetwerkt. Daarnaast is het soort borrel waarop andere besturen het bestuur in kwestie mogen komen feliciteren. Maar dit feliciteren blijft helaas niet alleen bij drie oer-Hollandse kussen…

Tijdens een constitutieborrel is het toegestaan om het gastenboek, de pedel (de omroeper), de pedelstaf en de bestuursleden te ‘brassen’. Dit betekent eigenlijk dat je de verenigingsvoorwerpen naar buiten brengt. Hoe? Met veel duwen, trekken en schreeuwen. Je moet het zien als een soort dienst die de andere besturen aan het bestuur in kwestie bewijzen. Ze testen de bewaking, die er alles aan doet om te zorgen dat niets de voordeur passeert, op hun kunnen.

De perfecte aangelegenheid voor mannen om hun testosteron naar buiten te laten knallen. Vrouwen sprinten bij een brasactie normaliter naar de zijkant en kruipen dicht tegen elkaar aan. Maar als vervolgens op je eigen constitutieborrel zowel de pedelstaf als je medebestuurslid worden gebrast, word je toch wel wat fanatieker, kan ik je vertellen.

Zodoende doen wij, als heus vrouwenbestuur, tegenwoordig ook regelmatig mee in de strijd om de verenigingsvoorwerpen. Zo af en toe zelfs met succes. Het verschil zit ‘m alleen in de aanpak. Waar het merendeel van de mannen afstormt op een voorwerp, verkiezen wij een iets subtielere aanpak die alles te maken heeft met het in de strijd gooien van je charmes. We leiden de bewaking af met mooie woorden, betoveren ze, en slaan dan keihard toe.

Deze mooie woorden werken echter niet altijd en soms is het nodig om over te gaan op een heuse onderhandeling. Een kleine twee weken geleden was een oud-bestuurslid van onze studievereniging pedel bij een andere vereniging. Hij weigerde echter zijn staf aan ons te geven zodat wij er mee naar buiten konden lopen, dus ging ik over op een ietwat andere aanpak. Zijn vriendin, ook aanwezig op de borrel, zei toe mee te helpen. Ik chanteerde hem met zes maanden geen seks en intimiteit als hij niet nú de staf zou geven. Hij gaf geen krimp. Hij was één met de staf, en ik maakte geen schijn van kans.

Teleurgesteld, gekrenkt en met mijn ziel onder m’n armen droop ik af, om vervolgens in een waas van verstandsverbijstering de staf te grijpen. Bestuursgenootje Sara schoot me te hulp. Na een kleine tien seconden werden we letterlijk opgetild door de bewaking en uit de kroeg gedragen. We waren te klein, te bang en bovendien niet opgewassen tegen tien gasten met armen zo breed als onze bovenbenen.

Na verloop van tijd ontdek je de echte truc. De manier om roem te vergaren en te laten zien dat wij ook meetellen. De ware truc is om anderen het werk te laten doen, en een beetje achter de ontstane trekkende, duwende mensenmassa te gaan staan en af toe iemand een zetje in de rug te geven. Eenmaal buiten doe je alsof je de strijd van je leven hebt gevoerd door luid te zuchten, steunen en je pak recht te trekken. Vervolgens plak je heel subtiel, als dank voor bewezen diensten, een sticker op het gebraste voorwerp. Mission accomplished! Wat kan ik zeggen? Je hebt werkpaarden en je hebt luxe paarden..

Deze blog is in oktober 2012 door Marissa geschreven.