De verslaving Groningen

16 december 2012 door Blogtalent
Deel deze pagina
Als je in Groningen studeert voel je je al snel een suikerklontje in een warme kop koffie. Je wordt één met de stad die je als een warme deken omhelst. De stadjers, de studenten, de martinitoren en de A-kerk; als ik ze zie voel ik me thuis.

Echt, zodra ik de trein uit stap en mijn voeten op Groningse bodem zet, voel ik me gelukkig. Ik ben blij dat ik in deze mooie stad van Nederland mag wonen en studeren. En eerlijk gezegd was ik vanaf moment één al verslaafd. Verslaafd aan de stad maar ook aan bepaalde mensen in deze stad. Begrijp me niet verkeerd: alleen kijken kan al verslavend werken. Halleluja, wat heeft een studente in Groningen een goed leven. Wat een mannelijk schoon loopt er rond in deze noordelijke stad van ons wonderschone kikkerlandje. Ik weet wel dat een verslaving meestal niet goed is maar ik heb er een ontdekt waar helemaal niks mis mee is: de mannelijke studenten. Nee, geen seks ofzo, maar gewoon ‘de mannen’. Het zijn eigenlijk wel hele eigenaardige en uiterst ongewone wezens maar wat zijn ze leuk. Geloof me dames, deze verslaving komt als vanzelf wanneer je in Groningen studeert. Je hoeft er niks voor te doen, het overkomt je. Tenminste, als je een klein beetje interesse hebt in het andere geslacht en deze interesse ook een heel klein piepbeetje laat blijken doormiddel van een lieve lach of een zwoele blik, dan gebeurt het. En het leuke is, ze zijn overal, die mannen. In de UB, in de Appie om de hoek, op het balkon van je buren, bij de bakker en in de kroeg. Vele nachten heb ik, mede hierom, dansend in de kroegen doorgebracht. Precies genoeg testosteron om me heen om mijn verslaving in de hand te houden, een goudgele pretcilinder in mijn hand en pasjes maken maar! En het heerlijke aan Groningen is dat de kroegen niet sluiten. Als je wilt kan je om half acht ’s ochtends nog steeds in de kroeg staan. En dit is lang niet overal zo. Ik was een keer in het Zuiden van het land aan het stappen toen ik ineens verblind werd door een of andere gek die het licht aan deed. Ik schrok me wild en vroeg met grote ogen aan een vriendin wat er aan de hand was. ‘ze gaan gewoon dicht’ was het antwoord dat ik kreeg. Het duurde even voordat het binnendrong, ze gooiden ons eruit. En dat om vier uur! Belachelijk. Op dat moment werd het voor mij weer heel helder: Groningen, daar moet je wezen! Of het nou gaat om mannen, kroegen of puur om het studeren, het is een stad naar mijn hart. Verslavend gewoon.

Door Evelyn