Het mysterie van de salmiakpoederpot

20 september 2014 door Blogtalent
Deel deze pagina

In de eerste weken van je studie word je ermee doodgegooid: adviezen. Er is geen enkel college voor eerstejaars waar de hoogleraar er niet over begint. 'Haal al je punten en wees een brave student’ is de rode draad die ik eruit heb weten te halen. Eindeloos wordt dat herhaald. Natuurlijk begrijpen jij en ik waarom alle leraren dat doen maar zouden ze niet eens ergens anders mee kunnen beginnen? Een leuke anekdote, over dat ze ooit zijn achtervolgd door opblaaskrokodillen, over hun tijd bij de marine en hoe dat carrièreplan finaal mislukte of gewoon over wat ze op hun boterham voor vreemde combinaties smeren, zou leuker zijn.

Oké oké, laten we realistisch zijn: dat gaat niet gebeuren, men gaat daar nooit mee stoppen vrees ik. Maar de adviezen levendiger en interessanter maken kan wel. Het meest goede advies dat ik tot nu toe van een hoogleraar heb gehad is ‘pleeg geen moord, dat helpt je niet bij je juridische carrière’, een zeer waardevol advies.

Weer een andere meneer, die was uitgenodigd op het introkamp van de Juridische Faculteitsvereniging (de JFV) haalde Baz Luhrmann aan. Baz Luhrmann heeft ooit een lied geschreven met alleen maar adviezen. En ja, zelfs ik, criticus op het gebied van adviezen, vind die adviezen handig. ‘Don't worry about the future. Or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubble gum. The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind, the kind that blindside you at 4 p.m. on some idle Tuesday.’ Een andere leuke tip is, om na dit lied te hebben bekeken op youtube, ‘not the sunscreen song’ op te zoeken. Dan weet je ook gelijk wat je niet moet doen.

Nu vraag je je wellicht af, Dagmar, jij als criticus op het gebied van adviezen, wat adviseer jij jouw medemens dezer dagen waarin slechte adviezen, of zelfs onnodige adviezen, worden gegeven? Wel, mijn beste advies dat ik jou kan geven is om je in plaats van je bezig te houden met grote doelen en eveneens grote levensvragen, je je het beste bezig kan houden met het zoeken naar antwoorden op kleine levensvragen. ‘Welke stoelleuning is van jou in de bioscoop?’, ‘Waarom stinken sommige geurtjes meer dan zweet?’, ‘Was het leven makkelijker geweest als het gewoon wie-fie of wai-fai was?’ en ‘Waarom zie ik mensen nooit potjes salmiakpoeder leeg eten, terwijl ze wel altijd op zijn als ik ze wil kopen?’.

Met dit laatste mysterie hou ik me de laatste tijd bezig. Ik vraag me serieus af waar mensen die potjes leeg eten. Doen ze dat thuis, in alternatieve vriendenkringen op feestjes of gooien ze die potjes leeg over hun groentetuin omdat ze denken dat de plantjes er sneller van gaan groeien? Ik weet het niet en ben er nog steeds niet achter. Misschien ligt het ook aan mijn onderzoeksmethode: ik vraag het op de man af en wordt dan raar aangekeken (niet heel gek…).

Mijn vermoeden zegt me dat mensen dit in het geheim doen. Niet alleen omdat het nogal ongemakkelijk is om een potje leeg te gooien in je mond of leeg te dippen met je handen maar ook omdat men er nooit over praat. Een nieuwerwetse taboe dus. Nu moet ik een andere manier bedenken om erachter te komen. Ik denk aan undercover gaan. Maar ja, ik kan misschien ook het hele mysterie gewoon laten zitten. Immers, je kan niet op alle kleine levensvragen een antwoord vinden.

Door Dagmar