Het zwarte gat

07 juli 2013 door Blogtalent
Deel deze pagina

Het zwarte gat

“De cijfers hangen in het Harmoniegebouw”. “Kijk op Progress of je al staat ingeschreven voor een Her”, krijg ik binnen op mijn telefoon. Het zijn standaard berichten aan het einde van een  tentamenperiode. Wanneer ik weer zo’n bericht ontvang begint het standaard tafereel. Mijn hartslag schiet omhoog. Het zweet staat in mijn handen. Stress. Heb ik het gehaald? Moet ik morgen weer gaan studeren voor mijn her? Ik pak mijn laptop en log in op Progress. Dan komt het ondraaglijke moment. Met mijn muis ga ik richting het kopje ‘inschrijven’ om te zien of ik sta ingeschreven voor het hertentamen. Mijn spanningsgehalte bereikt zijn absolute hoogtepunt. Mijn hart zit inmiddels in mijn keel.

Er staat niks. Ik ben niet ingeschreven. Zou ik het tentamen hebben gehaald? Zo lekker ging het tentamen voor mijn gevoel niet? De vragen spoken door mijn hoofd. Het standaard tafereel gaat verder. De fietstocht. Zelden leg ik de afstand tussen mijn huis en het Harmoniegebouw sneller af dan wanneer een tentamenuitslag bekend is. De welbekende hit van Herman van Veen, ‘opzij, opzij, opzij’ is typerend voor het scenario waar ik me in bevind. Snel de fiets op slot. In een snelle looppas, volledig bezweet,  ga ik opzoek  naar de cijferlijst. Mijn mobiel stroomt ondertussen vol met berichten van medestudenten die of de uitslag al weten, of je vriendelijk vragen ‘of je ook even voor hen wilt kijken.’ Dan begint het zoekwerk naar mijn studentnummer. Met mijn vinger glijd ik langs de papieren tot ik bij mijn studentnummer ben. Grote ontlading volgt wanneer blijkt dat ik hem toch echt heb gehaald (een binnenpretje noemt men zoiets). Vervolgens begint het zoeken naar de cijfers van alle binnengekomen verzoekjes op mijn mobiel, tot ongenoegen van alle andere studenten die ook hun cijfer willen zien.

En nu? Nu is het vakantie. De ellenlange tentamenperiode is ten einde gekomen. De UB danwel JB, wordt ingeruild voor een plek op mijn bank. De cappuccino van de C-bar in het Harmoniegebouw is vervangen voor de huismerk Jumbo cappuccino. De snelle hap maakt plaats voor een uitgebreid menu. De standaardwekker om 8 uur ’s ochtends is niet meer nodig. Ik zie wel wanneer ik wakker word. Het ritme van de tentamenperiode is inmiddels ver te zoeken. De eerste paar dagen val ik voor mijn gevoel ‘in een zwart gat’.  Ik word  ’s ochtends vroeg wakker met het idee dat ik van alles moet doen wat niet zo blijkt te zijn. Ik pas me echter makkelijk aan en weet mezelf snel uit dit zwarte gat te werken. Tijdens de vakantie kan je namelijk ein-de-lijk doen waar je tijdens de tentamenperiodes zo vaak naar verlangde. De vele studie uren worden vervangen voor een paar uurtjes tennis bij de Aclo, voor een biertje in de stad of voor een plek in het Noorderplantsoen (bij goed weer). In plaats van in mijn studieboeken te zitten, geniet ik nu van de Tour de France. Ja het leven van een student gaat soms wél over rozen. Vakantie? Ik kan er wel aan wennen.

Door Reimer