Later word ik oud-lid

30 december 2014 door Blogtalent
Deel deze pagina

Ik moet even mijn ei kwijt over de oud-leden van mijn roeivereniging. De afgelopen maanden ben ik ze eens gaan bestuderen en opeens zie ik ze overal: in de sapjeskamer (aka. kantine), het ergometerhok en als coach aan de kant. Zij voelen zich prima op hun plek tussen de jonge studentjes, ondanks een leeftijdsverschil van zo’n 40 jaar. Sterker nog, zij zijn de popsterren van de vereniging. Daarom heb ik besloten dat ik later ook oud-lid word.

Ik wil ook de sapjeskamer binnenstappen door de deur met kracht open te zwaaien, zodat iedereen aan de bar z’n hoofd omdraait en het voltallige bestuur de hoofdjes om de deur van de bestuurskamer steekt. Ik wil dan ook op de praeses af kunnen stappen en met hem een moeilijk gesprek voeren over waterstanden. ‘Gut ja ik heb ze niet meer zo hoog gezien sinds de winter van ’74. Dat waren pas tijden, jongen. Toen moesten we de boot gewoon over de brug heen tillen. Gelukkig waren er toen nog niet zoveel auto’s op de weg, dus dat scheelde met oversteken.’ Dan maak ik nog een indrukwekkende opmerking over de geheime plannen van de gemeente over de roeibaan in Harkstede, wapper nog even met m’n super-turbo-ultra-waterafstotende capuchon en loop heupwiegend naar de kleedkamer, de praeses en de rest van de sapjeskamer met open mond achterlatend.

Ik wil ook op die retro ergometers, oftewel ‘Row Perfects’ trainen. In het ergometerhok heb je namelijk twee soorten; saaie nieuwe modellen, en retro ergometers die je in elk willekeurig museum of antiekwinkel kunt neerzetten zonder dat het zou opvallen. Om de een of andere reden gaan de oud-leden altijd op de Row Perfects. Omdat ze niet beter weten? Omdat ze niet durven te vragen of iemand ze alsjeblieft wil helpen met het goed instellen van de nieuwe? Ik denk omdat de retro ergometers simpelweg beter bij hun imago passen. Zij willen gewoon niet gezien worden op zo’n nieuwe. Wie oud-lid is, moet oud-lid blijven en daar hoort dus ook een oude ergometer bij. Bijkomend voordeel is dat ze vanwege hun leeftijd niet raar aan worden gekeken als ze hun meters niet aan zetten. Hierdoor kan niemand kan zien hoe hard (of langzaam!!) ze gaan.

Ik wil ook dat mensen ontzettend blij en vereerd zijn als ik ze ga coachen. ‘Zij is oud-lid, dus ze zal er veel verstand van hebben.’ En dan wil ik ook bij het coachen degene zijn die niet zo’n lelijke megafoon met batterijen en een olé-functie heeft, maar zo’n mooie metalen die je bij tussen Kunst & Kitch kunt inleveren. Tijdens het coachen wil ik van die opmerkingen kunnen maken als ‘Heb je het koud? Tijdens de hongerwinter, dat was pas koud. Of de hel van ’63, toen ik de Elfstedentocht reed en m’n thermo-ondergoed bij m’n moeder had laten liggen.’

Over 40 jaar is het zover. Dan ga ik lekker Gyas bestieren met koperen megafoons en moeilijke opmerkingen over de pruikentijd. Dan ga ik ook de authentieke ergometers boycotten en interessant doen met de praeses. Ik kan niet wachten.

Door Lucia