Student zijn, hoe moest dat ook alweer?

03 maart 2014 door Blogtalent
Deel deze pagina

Sinds een maandje ben ik weer een bewoonster van de mooiste stad van Nederland.  Nadat ik een half jaar stage gelopen had in Portugal landde ik op 31 januari weer op Hollandse bodem. Helaas niet op vliegveld Eelde maar helemaal in Eindhoven. Ik werd warm onthaald en vol goede moed begonnen we aan de reis naar het hoge noorden. Ik was even vergeten hoe ver dat eigenlijk is maar goed, je moet er toch iets voor over hebben om in zo’n mooie stad te wonen. Mijn huisgenoten hadden een ‘welkom thuis Eef’ slinger gemaakt en een taart gebakken en de knuffels vlogen me om de oren. ‘Yes, ik ben er weer!’ Een half jaar werken in het buitenland was heel leuk hoor en ik ben een hele ervaring rijker maar ik verlangde de laatste weken in Portugal toch wel steeds meer terug naar mijn studentenleventje in Groningen. Dit bleek echter best wel even wennen!

De afgelopen vier weken heb ik het gevoel gehad dat ik Groningen en alle normaal gesproken dood normale studentendingen weer helemaal moest herontdekken.  Het begon al in de supermarkt waar ik ineens mijn ogen uitkeek. Normaal gesproken loop ik als een kip zonder kop door de Ap, gris wat eten en drinken bij elkaar en spring weer op de fiets naar huis. Appeltje eitje. Maar nu beleefde ik het anders. Wat een keuzes! Mijn huisgenoot moest lachen omdat ik geen schap voorbij kon lopen zonder de woorden ‘ooohh’ en ‘aaaah’ uit te kermen. ‘Oooooh wat een mega rode, perfecte paprika’s!’ ‘Moet je zien hoe veel soorten wasmiddel!’ ‘Aaaah Hollandse kaas!’ ‘Is het normaal dat die komkommers allemaal zo recht zijn?’ Ik viel van de ene verbazing in de andere. Een half jaartje geleden vond ik dit alles heel normaal maar nu besefte ik me pas dat er van elk product wel 20 soorten zijn om uit te kiezen en elk stuk fruit of groente belachelijk perfect is. Ook zag ik veel te veel lekkere dingen die ik een half jaar had moeten missen (stroopwafels!!) dus een uur later stond ik met twee overvolle zware boodschappentassen buiten de korenbeurs en was mijn schamele studentenbudget voor de rest van de week nóg wat minder dan normaal. Maargoed, dat was een zorg voor later.

Ik stuntelde bij mijn fiets toen ik het extra slot er af moest krijgen zonder dat er boodschappen over de grond zouden rollen en probeerde vervolgens op mijn fiets te gaan zitten met de tassen aan het stuur. ‘Hoe deed ik dit ook alweer?’ Fietsend door het centrum betrapte ik mezelf erop dat ik een glimlach had van oor tot oor, wat is het toch heerlijk om hier te zijn! Wat hou ik toch van deze stad…Aah, daar heb je de martinitoren, best mooi ding eigenlijk…Maar mijn dagdroom werd abrupt verstoord toen er ineens een groep mensen overstak. Ik drukte met alle geweld mijn handremmen in en de tassen aan het stuur begonnen gevaarlijk te bungelen. Ik slingerde even maar herpakte mezelf nog net op tijd. Eén van de mensen schreeuwde ‘idioot’ en keek me kwaad aan. Wat zijn die Groningers toch lekker direct dacht ik toen ik zag dat ik net over een zebrapad gefietst was. Mijn gezicht kleurde rood door het gelukkig nog steeds bruine tintje op mijn wangen en ik mompelde iets van ‘desculpa’..Oh shit, dat zeggen ze hier natuurlijk niet. Hup, verder maar weer. Thuis gekomen zette ik met een zucht de boodschappen op tafel en begon ze uit te pakken. Een lichte paniekaanval bekroop me… Oooneee, de wijn vergeten!! Als ik dan toch terug moet voor de drank, die natuurlijk niet kan ontbreken bij een studentenmaaltje, dan doe ik het ook maar gelijk goed. Dit ene moment van vergetelheid in combinatie met de oplossing zorgde de volgende dag voor een mega groot moment van vergetelheid. Ik ben het drinken op z’n Gronings duidelijk verleerd.  Dit zorgde wel weer voor mooie verhalen van mijn vriendinnen en genante momenten voor mij..Vage herinneringen over speciaalbiertjes, kabouters en iets met ‘draai een keeeer in het rond, stamp met je voeten op de grond!’ kwamen terug. Het was een mooie avond in Groningen en ik kan niet wachten op meer van dit soort momenten. De 9e cirkel was helaas failliet (ik was er natuurlijk een half jaar niet geweest) maar nu is hij weer open…(hmm..zo’n grote sponsor ben ik geloof ik ook weer niet, toch?) dus kom maar op met die feestjes! Het is even wennen maar langzaam aan beginnen mijn studenten overlevings skills terug te komen. Phoe, nooit geweten dat het zo’n lastig vak was, dat student zijn!

 

Druk en gevaarlijk zebrapad tussen de Grote Markt en de Vismarkt in het centrum van de stad Groningen waar fietsers de overstekende voetgangers nauwelijks voorrang verlenen

Door Evelyn