Aan de andere kant

Aan de andere kant

31 augustus 2015 door Dagmar
Deel deze pagina

Vorig jaar stond ik in een stad die ik niet kende. Met mijn koffertje met kleding en wat eetspullen die mijn moeder stiekem in mijn tas had gestopt, langs de weg. Ik stapte bij de verkeerde bushalte uit en liep een lang stuk naar mijn, nu oude, huis. In twee kamertjes van beide zeven vierkante meter leefde ik een jaar lang. Ik liep de keiweek, ging mee op introkamp van de juridische faculteitsvereniging  (JFV = de studievereniging van rechtsgeleerdheid) en op introkamp van G.S.Z. Mayday (zeilvereniging voor studenten). Ik leerde een boel mensen kennen en leerde een stad kennen op een hele andere manier.

Nu, een jaar later, maak ik alles mee vanaf de andere kant. Van 10 tot 14 augustus was ik samen met een ploeggenoot van Mayday keimama: begeleider van een hele groep keikindjes. Op maandag zaten we met ongeveer vijftien keikindjes aan de haven te mexxen, donderdagavond zat ik met een groep echte studenten op de vismarkt Kingsmen te kijken.

Ook ging ik mee als begeleider op introkamp van de JFV. In mijn witte t-shirt stond ik met mijn twee medebegeleiders op de rest van team wit. Toen we compleet waren vertrokken we. Fietsend naar Appelscha. Op de een op andere manier is het vervelender om te weten wat je nog moet fietsen dan dat je dat niet weet. Toen we in Norg waren wist ik dat we nog een brug over moesten, over de heide moesten fietsen en het hele dorp Appelscha nog door moesten crossen. Dat klinkt misschien als een Dora beschrijving, maar dat kleine schattige meisje met bob-kapsel en aap die ‘laarzen’ heet was nergens te bekennen. Ik was zoveel liever onwetend achter mijn begeleider aan gefietst. Maar ja, die had ik niet, dat was ik zelf.

Bij A.G.S.R. Gyas had ik mij aangemeld als coach samen met een ploeggenoot uit Last Minute (mijn roeiploeg). We werden coaches van ploeg 32 en moesten op indelingsavond drie verschijnen. Net voordat ik op de fiets stapte kreeg ik een whatsappje dat ze vergiftigd was door een vriendin. Een of andere struggle met zalm. Ik kwam alleen op Gyas aan. Alle mensen die ik kende uit mijn lenteperiode waren al bij indelingsavond een of twee geweest. Ik stond er alleen voor. Gelukkig maakt dat bij Gyas niets uit. Ik leerde andere coaches en lieve, naïeve coachkindjes (zonder en met roeitalent) kennen.

Het allermooiste aan dit (begeleider zijn bij van alles en nog wat) vind ik om terug te zien hoe ik vorig jaar klungelde. Ik krijg op het moment miljoenen vragen over nestor, progress, klapjes, ploma’s, adtjes, de gebouwindeling van het harmoniegebouw, wat je moet voorbereiden en mexxen die ik vast en zeker vorig jaar ook heb gesteld.

Uiteindelijk worden alle klungelaars ‘vragenbeantwoorders’. Het duurt alleen even.