Kei-folders, Kei-moeders en Kei-kroegen

Kei-folders, Kei-moeders en Kei-kroegen

12 augustus 2014 door Dagmar
Deel deze pagina

‘Heb je het e-ticket wel uitgeprint? En je paspoort mee? En neem je een jas mee?’ – zo klonk het maandag 11 augustus om 14:00 in mijn nieuwe stulpje (wat een verschrikkelijk woord). Ik had geen KEI-moeders of vaders meer nodig. Tenminste, dat dacht ik. Mijn nieuwe huisgenootjes en ik hielpen elkaar, pakten onze fietsen en fietsten naar het Broerplein.

Eenmaal op het Broerplein kregen wij allemaal ons Kei-bandje (natuurlijk na vertoon van onze e-tickets: niet elke willekeurige persoon krijgt zo’n bandje). Dat een gekleurd lapje stof voor het ultieme ‘ik-ga-mijn-studententijd-hier-starten-gevoel’ kon zorgen wist ik nog niet. Maar dat heb ik wel met meer dingen. Zo kreeg ik onlangs de sleutel van mijn kamer toegestuurd. Ook dat kleine stukje metaal bezorgde mij al datzelfde gevoel.

Na het ophalen van ons Kei-bandje, gingen we naar de informatiemarkt op de Vismarkt. Geloof me, als je ooit omringd wil zijn door veel te enthousiaste mensen die je pennen, snoep en stukjes papier geven: ga daarheen. Waarom je omringd zou willen worden door dat soort mensen is een tweede, maar stel dat je dat wil: ga daarheen in jouw Kei-week. Je wordt daadwerkelijk bekogeld met folders. Uiteindelijk had ik een stapel met leesvoer bij elkaar verzameld waarvan ik denk dat de gemiddelde student die niet in een jaar weg kan lezen. Zo veel lezen zou denk ik als medisch onverantwoord worden bestempeld. Maar dat moet je aan de ‘feuten’ van medicijnen vragen, dat weet ik simpelweg niet.

Om 17:00 stond er voor elke Kei-loper een dinertje op het programma met de kei-leiders van jouw groepje. Geloof me, na alle Lolly’s, pepermuntjes, auto dropjes en waterflessen, allen natuurlijk bedrukt met de naam van de een of de andere vereniging, was ik daar echt aan toe. Ik fietste door een park dat leek op het Vondelpark, maar dan kleiner.

Groningen is het Madurodam van Nederland wat dat soort dingen betreft. Maar zet voor het ding het woord 'Kei' en je hebt iets moois te pakken. Uiteindelijk, na een fietstocht door het ‘Kei-mini-Vondelpark’ kwam ik aan bij het huis van een van mijn Kei-moeders.

Ik heb drie Kei-moeders: Tirza, Brenda en Kyra. Ik ben erg blij dat ik in plaats van twee Kei-vaders, drie Kei-moeders heb. Maar dat komt puur omdat er anders constant het o zo bekende chanson ‘Twee vaders’ van Kinderen voor Kinderen in mijn hoofd zou dreunen.

Na lekker eten en een drankspelletje waarbij de helft appelsap dronk, vertrokken wij als Kei-groepje 110 (110 de gekste(dat de ‘gekste’ kan je in deze zin erg letterlijk opvatten) naar de Grote Markt. Na de Grand Opening, die niet zo ‘Grand’ was omdat die halverwege werd afgelast, gingen we naar ‘Nieuw Amsterdam’. Over de naam van die kroeg heb ik me zeer zeker niet verbaasd. Er worden zo’n beetje echt alleen maar Hollandse hits gedraaid. Ook zijn we in Café Jut en Jul geweest en in de Tapperij: een klein kroegje met een zeer hoog percentage zwetende mensen.