Film(trouble)tip

Film(trouble)tip

09 februari 2015 door Dagmar
Deel deze pagina

Ik ben geen echte filmkijker. Nooit geweest. Een feest met een film is geen feest. En zeker niet als mensen ‘sssjttt’ gaan zeggen als jij een leuke opmerking maakt over de scheefheid van de tenen van Beatrix Kiddo. Films kijken vind ik simpelweg niet leuk. De laatste tijd loop ik vaak tegen dit probleem aan. Ploeggenoten, huisgenoten en studiegenoten willen maar al te graag samen films kijken…                                                                                                                                                                                                                                                                    
Persoonlijk denk ik dat het niet ligt aan mijn concentratievermogen. Dat is dik in orde. Zo dik zelfs dat ik 500 pagina’s aan een stuk zo kan verslijten, ook als het over bestuursrecht gaat. Ik kan ellenlange voorstellingen volgen, lange ritten naar buiten staren en een gesprek over de mogelijke nutteloosheid van spreekwoorden die te maken hebben met dieren drie uur lang staande houden. Maar waarom dat niet lukt bij het kijken naar films? Ik heb werkelijk geen idee.

Misschien is het de angst voor schrikmomenten die me weerhoudt van het genieten van het kijken naar films. Ik ben nogal angstig aangelegd. Een film kan ik niet kijken zonder kussen/deken/puzzeldoos/reuze onderzetter/vul zelf iets in wat je voor je gezicht bij een film kan houden. Ook als ik puur op de muziek let en het moment voel aankomen, schrik ik.

Maar alleen deze angst lijkt me niet reden genoeg om geen enkele film echt leuk te vinden. Er zijn zat films die niet eng zijn. Maar ook die films boeien me weinig tot niets. En ja, ik heb het geprobeerd. Maar nee, de thuis-thuis vrienden waarmee ik zaterdagavonden lang mee heb gespendeerd kijkend naar ‘klassiekers’ en ‘films die je moet hebben gezien’, hebben me niet weten te enthousiasmeren. Films interesseren me gewoon niet.

Nu denk je misschien: die Dagmar kijkt dus geen films. Nee, integendeel. Ik kijk juist films. Niet voor de bevestiging van mijn afkeur en ook zeker niet om ze te leren appreciëren. Bij mij dient het kijken naar films een heel ander doel. Als je iemand net leert kennen kan je het beste vragen wat zijn/haar favoriete film is. Is dit een totaal geflipte Disney film over een ijsprinses met een gekke zus, een film over gure types die elkaar afmaken terwijl ze kinderliedjes zingen of een film over een vrouw in een geel motorpak die in de irreële situatie terecht komt waarin ze in een toko meer dan 300 japanners moet vermoorden met een of ander ‘lijp’ samoeraizwaard, dan weet ik hoe laat het is. Maar als het een film met een diepere laag is en/of een mooi verhaal vertelt, dan kan je gerust het gesprek aangaan met die persoon. Je hebt in ieder geval al een overeenkomst om over te praten: die film.