Verhuizen, verhuizen, nieuwe avonturen

Verhuizen, verhuizen, nieuwe avonturen

28 juni 2015 door Dagmar
Deel deze pagina

Wanneer ik denk aan verhuizen komt er maar een ding bij mij op. Het wat mij betreft meest irritante kinderlied, om aan te horen als volwassene, van de afgelopen 102 decennia. Zinnen als  ‘Ja verhuizen is zo lekker, ik zou niks anders willen, mooi een beetje heel de dag zware spullen lopen tillen’ en ‘verhuizen, verhuizen, nieuwe avonturen, in de straat staan alle mensen over heggetjes te gluren’ komen in het lied voor. Nog nooit heeft er iemand zoveel positieve dingen over het fenomeen verhuizen beschreven, als in dat lied. De toon, de tekst, niets in het lied staan me aan. Misschien komt dat wel omdat ik iets te oud ben voor het lied. Het is veel te positief, want was is verhuizen toch een vervelend karwei. Spullen verplaatsen van plek naar plek.

In Groningen zie je af en toe een student op een bakfiets zijn/haar spullen vervoeren. De eerste rit is het gezicht van de persoon in kwestie nog opgewekt en blij, maar na een aantal ritten heen en weer van bijvoorbeeld Zernike naar ergens binnen de grachten, is dat wel anders.

Voor mij was het halverwege juni van dit jaar zo ver. Ik moest verhuizen. Na heel wat uurtjes op kamernet en alle facebookpagina’s die ervoor bestemd zijn, had ik via via iets gevonden. Ik had gehospiteerd, was geselecteerd en mocht komen wonen in een huis met 6 anderen op een prachtige locatie in Groningen. Voorafgaand aan het verhuizen, hebben we een nieuwe vloer gelegd en de muren geschilderd. 21 juni 2015 was het zover. De dag des onheils was aangebroken. Het weer drukte en af en toe hing er een bui vlak boven mijn oude huis. Gelukkig heb ik hele lieve ouders die mij niet over straat laten fietsen met mijn spullen en waardigheid (wat daar van over is).

Nadat we alles in de aanhangwagen hadden gezet, reden we van west naar oost. Mijn nieuwe kamer is vergeleken met de vorige, afgezien van de bewakers, het grote hek eromheen, de bediening ter plaatse en de volvo’s van het koninklijk huis, een klein paleisje. Het enige waaraan ik mij kan irriteren is de hoogte. Mijn kamer bevindt zich op de tweede verdieping.  

Toen alles verplaatst was en mijn vader, mijn broertje en ik, zowel mentaal als fysiek naar ons grootje waren geholpen, kon ik er eindelijk wonen. De eerste paar nachten slapen in een nieuwe huis voelen altijd alsof je aan het logeren bent bij helemaal niemand. ‘Zo is verhuizen ook een spannend avontuur’, zoals ze zongen in dat lied dat in mijn hoofd is gaan wonen.

Het lied in kwestie. https://www.youtube.com/watch?v=mhcFOMJUxfY