Brak Zijn Is Meemaken

Na een goede avond volgt meestal een iets minder goede ochtend. Iets waar je liever niet aan denkt, totdat de wekker gaat.

Pwèèèp, pwèèèp, pwèèèp, BAM. Hè gedverdemme. Gaat de wekker nu al? Ik lig net. Nog even snoozen hoor, want ik kan echt nog niet mijn bed uitkomen. Droge mond, zwaar hoofd, nadorst. Eén van die momenten op een brakke dag waarop ik mezelf afvraag waarom ik nou toch wel weer ben overgehaald de stad in te gaan. “Ok, nog één biertje dan” had ik gezegd, allang wetende dat er vervolgens nog een vrij fors aantal cilinders koud gerstenat mijn slokdarm zouden passeren. Keuzes in het leven met een nasleep. Nog maar een slok water uit de fles water die ik strategisch naast het bed heb gezet toen ik vannacht thuiskwam. Op een gegeven moment ga je op zulke ochtenden anticiperen. Je weet eigenlijk al dat het zo’n brakke ochtend gaat worden wanneer je de voorgaande nacht om half zes bij de Hasret zit.

Pwèèèp, pwèèèp, pwèèèp, BAM. Gaat ie nou alweer? Die wekker van me heeft een onmogelijk snoozeinterval van negen minuten. Negen minuten, wie komt er op zulke ideeën? Precies het tijdsframe waarin je net weer even lekker in je remslaap kan belanden waarin je je verbeeld dat je geen koppijn hebt en over een uurtje niet in de collegebanken hoeft te zitten. Enfin, het is dus inmiddels negen minuten later en de remslaap waarin ik mij seconden geleden nog bevond is weer eens bruut verstoord. Een alcoholist zou rooie oortjes krijgen bij het ruiken van de kegel die mijn neus passeert wanneer ik rechtop in bed ga zitten. Een douche is de enige optie om me nog enigszins toonbaar te maken voor mijn collega-studenten en desbetreffende leraar.

Pwè- BAM. Nu is het genoeg. Uit met dat ding. Ik knal het koffiezetapparaat aan en pak de warme douche van een kwartier die ik mezelf zonet had beloofd. Brak zijn is klote, maar naar college moeten als je brak bent is nog veel klote-der. Iedereen heeft zo zijn eigen manier om een brakke dag door te komen. Ik rooster het liefst een pyjamadag in met een aantal films en een vette hap. Dat werkt altijd. Er zijn ook mensen die de brakheid doorbreken door actief aan de dag te beginnen met een uurtje sporten. Ik heb dat wel eens geprobeerd, maar toen ik na een kwartier koude rillingen kreeg en duizelig werd heb ik maar besloten dat dat voor mij niet de beste manier was. Maar goed, met een flinke slok koffie, een boterham en een banaantje kan ik er wel weer even tegenaan. Op naar college!

 

15-05-2011 | door: Gosse |