De Korenbeurs

Boodschappen doen doet de gemiddelde student zo ongeveer elke dag. Er is één plek waar het een ware zee van studenten is vlak voor etenstijd.

 Het is weer zover. Het begint te schemeren buiten, mijn maag begint te knorren en er is niks meer in huis behalve een pakje Café Noir koekjes en wat biertjes en een halve fles rosé in de koelkast. Best lekker, maar lang niet genoeg om mijn eetlust te stillen. Hoogste tijd om boodschappen te gaan doen. Portemonnee opsporen, jas aan, fiets van het slot en dan richting de Vismarkt. Want op de Vismarkt staat de poort tot het avondeten van vele studenten: de Korenbeurs. De vestiging van AH waar tussen zes en acht ’s avonds de gemiddelde leeftijd niet boven de 25 uitkomt. Het is spitsuur voor studenten.

Elke keer is het weer vermakelijk om te zien hoe de collega-studenten hun boodschappen doen. Sommigen kiezen voor de nonchalante het-doet-mij-niks-hoe-ik-eruit-zie look, inclusief jogging- of trainingsbroek van diens vereniging of commissie en een paar afgetrapte All Stars. Anderen hebben duidelijk meer aandacht aan hun uiterlijk besteed en zien er piekfijn uit. Lippen keurig gestift, speels rokje aan en daaronder zwart lakken hakjes. Je weet natuurlijk maar nooit wie je tegenkomt in de Korenbeurs. Maar goed, mijn maag geeft aan dat het tijd is om de maaltijd van vanavond bij elkaar te zoeken.

Met een mandje vol groente, fruit, brood, chips en andere lekkernijen sluit ik aan in de rij van de kassa met het kassameisje met de mooiste lach. Puzzelend alles op de lopende band leggen, bonuskaart tevoorschijn toveren en afrekenen. Nog steeds breed glimlachend scant het kassameisje de producten en de bonuskaart. Dan schiet het me ineens te binnen; tasje vergeten! Dit gebeurt iedere student wel één keer per week en is dan ook de reden dat er in elke studentenkamer een verzameling plastic tasjes ligt waarmee je een heel jaar boodschappen zou kunnen vervoeren. Ik kijk het kassameisje met mijn meest droevige blik aan en ze weet gelijk hoe laat het is. “Vooruit, pak er maar één. Maar volgende keer betaal je twee tasjes!” Ik bedank haar vriendelijk en pak al mijn boodschappen in de tas. Het is inmiddels donker geworden wanneer ik naar buiten loop. Snel naar huis. Tijd om een lekkere maaltijd in elkaar te flansen.

17-02-2011 | door: Gosse |