Een Appletje voor de Shine

Hij kijkt om zich heen. Dikke wallen onder z’n ogen. Heeft iedereen het gezien? De lichtgevende witte appel op de achterkant van z’n laptop die hij net heeft opengeklapt in de Universiteits Bibliotheek. Tijdens het opstarten strijkt hij zijn vettige halflange haar nog even snel achter zijn oren. Hij is niet de enige; er zitten er nog een paar in de zaal. Een altijd bijzonder vermakelijk fenomeen, het gadgetgevecht in de collegezalen en de UB. Met als ultieme statussymbool onder de studenten een Macbook. Het liefst de Pro van 17 inch natuurlijk. Hij heeft er eentje. Ik niet. Ik heb een Acer, zo’n kleine. Ik doe niet mee. Hij vliegt de F16 onder de laptops en ik vlieg het zweefvliegtuig. Oneerlijke concurrentie.

Zo werd hip studerend Nederland geschokt twee weken geleden. Hun grote held, Steve Jobs, overleed na een jarenlange strijd tegen kanker toch nog vrij onverwacht. De sociale media werden overspoeld door rouwberichten van al die mensen met een iPhone, Macbook of iPad. Iedereen had het er zwaar mee en moest dat met de wereld delen via de stijlvolle apparaten. Een ware tsunami aan condoleances. Allerminst terecht. Maar dat is in deze tijd van web 2.0 alweer een tijdje geleden. Ik zit recht achter de jongen met de wallen en zie dat zijn Tweets alweer een volledige andere strekking hebben. Over het saaie studeren en hoe zwaar hij gisteravond wel niet van het pad was. Zou Steve ooit zo hard gezopen hebben? Wellicht. Jarenlang in een zwarte coltrui lopen doe je alleen als je een borreltje op hebt, lijkt me.

Maar Steve Jobs heeft wel zijn droom waargemaakt. Iets wat we allemaal willen. Hij heeft trouwens nooit aan een prestigieuze universiteit gestudeerd, zoals je zou verwachten. Samen met een vriend van de middelbare school is hij Apple begonnen en de rest is geschiedenis. Mijn droom op de basis- en de middelbare school was om piloot te worden. Of Formule 1 coureur. In ieder geval iets met snelheid. In het oneindige luchtruim door de geluidsbarrière knallen of op de grond een nieuwe recordtijd op het circuit van Monaco vestigen. Prachtig. Ik heb sinds die tijd mijn dromen enigszins aangepast. De droom om piloot of F1-coureur te worden is helaas nooit werkelijkheid geworden en ik zit nu met het zweefvliegtuig onder de laptops voor me in de UB. Mijn nieuwe droom voor vandaag proberen te verwezenlijken; het afmaken van mijn paper. Of in ieder geval in de buurt komen. Ga je dromen achterna, dat is eigenlijk wat ik wil zeggen. Hoe klein of groot je dromen ook zijn. Ga ervoor, net zoals Steve dat deed.
 

20-10-2011 | door: Gosse |