Hard, Diep en Intens

Hoe een vraag in de kroeg mij tot filosofische hoogtes kan brengen.

 “Van wat voor muziek houd je eigenlijk?” vroeg een meisje mij laatst in de kroeg. Ik vond het zelf wel een goeie kroegvraag, want muzieksmaak vertelt best veel over een persoon. Ik hou eigenlijk van heel veel muzieksoorten. Maar mijn laatste verliefdheid is techno. En minimal; een, zoals het woord zelf al aangeeft, minimale vorm van techno met weinig opsmuk. Lekker rauw. Techno is een muziekgenre dat onder de studenten steeds populairder wordt volgens mij. Op feestjes als Technootjes en Boel op Stelten stikt het van de Albertianen en Vindi’s. Natuurlijk niet voor niets. De technoscene in Groningen is bloeiende.

DJ’s als Harde Baas en Stereo Sandwich doen het goed. Als muziekliefhebber met een brede smaak doet mij dat ook goed. Wat is er nou mooier dan wonen in een stad waar goeie muziek wordt gemaakt. Harde, diepe en intense techno waarin je helemaal op kunt gaan, heerlijk. Maar zoals ik al zei is het niet alleen techno waar ik plezier aan kan beleven. Ik kan ook ontzettend genieten van indie, rock, hiphop, jazz, pop, drum ’n base, noem het maar op. Muziek is belangrijk in het leven. Het kan je tegelijkertijd rust en energie geven en blij of verdrietig maken.

Look into my eyes. You will see, what you mean to me. De eerste twee zinnen uit misschien wel het meest populaire huwelijksliedje ooit. Muziek verbind de mensen. In de liefde, maar ook in gezamenlijkheid. Prop maar eens duizenden mensen op elkaar op de Grote Markt of de Vismarkt zonder dat er irritaties ontstaan. Met muziek kan het. Kijk maar naar Koninginnenacht of de recente Nacht van Kunst en Wetenschap. Met z’n allen dansend naar de tunes van Slagmalsklubben luisteren. Fantastisch.

Time to say goodbye. De eerste zin uit het refrein van misschien wel het meest populaire begrafenisliedje ooit. Muziek verbind mensen zelfs op de meest emotionele en verdrietige momenten. Het maakt verlies lichter en het verdriet makkelijker te verwerken. Afijn, ik realiseer me dat het zo misschien wel een hele filosofische blog wordt. Ik maak deze ietwat sentimentele wending omdat ik het nummer van Andrea Bocelli net nog voorbij heb horen komen op mijn iPod. Vandaar.

“Ik heb een hele brede muzieksmaak” antwoordde ik op de vraag van het meisje in de kroeg. Natuurlijk het meest cliché antwoord wat je maar kunt geven bedacht ik me op dat zelfde moment. Gelukkig vond ze het niet erg. “Heb je zin om te dansen?” vroeg ze met een glimlach, en op de beats van De Jeugd van Tegenwoordig bewogen we ons richting dansvloer.
 

19-06-2011 | door: Gosse |