Het is Snertweer

“Ja, gaan we doen! Maar eerst nog een tentamen, gast. Dat dan weer wel!” Ik loop achter een paar studenten op de Oude Kijk in ’t Jatstraat. Het is net een week onder het vriespunt en op de één of andere manier is de winterdepressie bij de gehele bevolking omgeslagen in een soort winteroptimisme. Ze hebben het over de eerste marathons die op natuurijs zijn geschaatst en dat ze deze komende dagen ook zelf de schaatsen uit het vet gaan halen. Want als er ijs ligt, is Nederland in zijn element. De studenten vervolgen hun weg richting het Academiegebouw en ik sla rechtsaf en versnel mijn pas richting de warme kantine van het Harmoniegebouw.

Ik merk dat ook in de kantine eigenlijk maar één gespreksonderwerp aan bod komt; de kou. De kou heeft twee uitwerkingen op studenten; ze gaan minder studeren en ze gaan wintersporten beoefenen. Zo ongeveer 90% van studerend Groningen plempt de komende weken een foto op Facebook waarop ze breed grijnzend op één of andere piste te zien zijn of in één of andere après-ski hut vlak naast de piste. De studiefinanciering wordt in de eerste twee maanden van het jaar altijd bijzonder verstandig gebruikt. Een paar dagen in het witte poeder is net dat psychologische steuntje dat nodig is om de koude wintermaanden door te komen.

En die kou doet wat met mensen. Maar alleen als het dan ook echt koud is. Want dan ontstaat ook bij studenten dat ene gevoel. Dat gevoel dat eigenlijk elk jaar de kop opsteekt wanneer het ook maar één nachtje onder nul is geweest; de Elfstedentocht komt eraan. De koek-en-zopie kar uit de schuur! De snert op het vuur! IT GIET OAN! Iedereen is spontaan een expert op het gebied van weersvoorspellingen en ijsdiktes. Uit allerlei hoeken en gaten worden de schaatsuniformen tevoorschijn getoverd en met zwikkende enkels worden de eerste meters op het ijs gemaakt.

Het is iets typisch Nederlands. De buitenlandse studenten weten niet wat ze zien. Toen ik gister door de stad fietste zag ik een aantal Spanjaarden zichzelf met alles fotograferen wat ook maar een beetje bedekt was met sneeuw. En dan ook nog eens al die gekke Nederlanders op het ijs. Ze studeren in het enige land van de wereld waar schaatsen volkssport nummer één is en de ijzers massaal worden ondergebonden als er een laagje ijs ligt. De totale gekte schept een gevoel van saamhorigheid. Wat de rest van de wereld daarvan denkt zal ons een worst wezen. Een rookworst. In een kop snert, langs de elf steden. Dat dan weer wel.
 

06-02-2012 | door: Gosse |