Liefde, Dood en een Pandabeer

Wat te doen bij een gebrek aan inspiratie? Ik heb zo mijn manieren om te komen tot een geniale ingeving.

“Waar blijft je volgende blog?” vliegt me net om de oren in een tweet van een vriend. Ik had namelijk beloofd al een paar dagen geleden mijn nieuwe blog te schrijven. Maar het noodlot heeft toegeslagen. Het is inmiddels de laatste dag van de maand en ik zit eigenlijk al een week zonder inspiratie. Een venster met Word staat al geruime tijd open met niks anders dan een leeg wit vel genaamd Document1. Het gebeurt me nooit, maar ik heb nu toch daadwerkelijk moeite met het bedenken van een onderwerp. Writer's block, aangenaam kennis te maken. Blijf vooral niet te lang.

Het overkomt je als student wel eens. Is het niet bij het schrijven van een paper, scriptie of verslag dan is het wel bij het maken van een presentatie. De druk van de deadline zorgt vaak wel voor de nodige motivatie, maar soms voelt het gewoon alsof je hersenen in een groot vacuüm zitten. In de keuken kun je altijd vertrouwen op de inspiratie van Knorr en op Bol.com word je ook overspoelt met suggesties voor boeken en films die je móet hebben. Maar bij het studeren is dat helaas anders.

Ik heb last van psychische komkommertijd. De tijd van het jaar waarin journalisten niks interessants of belangrijks hebben te melden en dus maar schrijven over de prijs van komkommers. Ook belangrijk natuurlijk. Dit is trouwens maar één van de suggesties over de oorsprong van het woord komkommertijd. Er is nogal wat onduidelijkheid over de daadwerkelijke oorsprong van het woord, maar je weet in ieder geval zeker dat het komkommertijd is wanneer een schrijver het heeft over de oorsprong van het woord komkommertijd. Kuch.

Op zoek naar een geniale ingeving begin ik een nutteloze browse-sessie langs verschillende nieuws sites en beland uiteindelijk op Youtube gniffelend kijkend naar een filmpje van een baby pandabeer die voor het eerst niest. De zoekterm “inspiratie” op Wikipedia levert ook weinig op. Dat had ik wellicht van te voren ook wel kunnen bedenken. Het is tijd voor plan B; een grote kop sterke koffie. Op zijn Turks; Zwart als de nacht, sterk als de dood en zoet als de liefde. Dat helpt natuurlijk altijd. Zodra de cafeïne er in tikt, beginnen mijn vingers te kriebelen. Als een soort zen master sluit ik mijn ogen even en begin te typen. “Waar blijft je volgende blog?” vliegt me…
 

30-06-2011 | door: Gosse |