Liefde op het Grijzende Gezicht

Een paar dagen geleden zat ik met een vriend te genieten van de vooralsnog laatste nazomerse zonnestralen. We hadden ons eigen terrasje geconstrueerd. Het welbekende voor-je-huis-op-de-stoep-terras. Genietend van de stralen goudgele vrolijkheid werden wij verrast door een intiem schouwspel. Een ouder koppel, naar schatting rond de 60, stond intens zoenend op de brug zo’n tien meter voor ons. Het leek allemaal een beetje onhandig. De vrouw kwam qua lengte tot ongeveer driekwart van het welvaartsbuikje van haar partner. Zij stond met haar hoofd achterovergeslagen, hij stond ver voorovergebogen met zijn armen om haar heen. Na mijn initiële reactie “moet dit nou?”, kwam er bij mij een soort waardering voor de twee grijzende tortelduiven. Want het was overduidelijk. Ze waren verliefd. En verliefdheid is mooi.

Ja, ik weet het. Natuurlijk is het een cliché, maar de liefde is mooi. En liefde ontdek je tijdens je studententijd. Dat vriendje of vriendinnetje uit de eerste of tweede klas van de middelbare school is misschien toch ineens een stuk minder leuk wanneer je je tussen die duizenden studenten bevindt. Leuke mensen in de collegezalen, op de studentenvereniging, in de UB, het plantsoen of fietsend door de stad met een hockeystick over het stuur. De studententijd is de tijd van ontwikkeling en het ontdekken van jezelf. En anderen. Ook op het gebied van liefde.

Soms slaat de zoektocht naar liefde door naar het gênante. Met als hoogtepunt momenteel de televisieprogramma’s ‘Wie trouwt mijn zoon?’ en ‘De Villa’. God allemachtig, wat een plaatsvervangende schaamte krijg je soms toch bij die programma’s. Moeders die hun zoons compleet voor schut zetten. Met name die grijze dictator, voor de kenners. En een villa in Lloret de Mar volplempen met losgeslagen jongeren is misschien nog wel beschamender. Maar het scoort, en stiekem kijk ik er zelf ook naar. Soms vraag ik me wel eens af waarom mensen zichzelf toch publiekelijk zo voor schut willen zetten. Ik snap dat ze allemaal de volgende Barbie, Jokertje of Big Brother Ruud (je weet wel, die ene die zo graag wou knuffelen) willen worden, maar soms gaat het wel heel erg ver.

Afijn, ik begin jaloers over te komen. Vanavond is er weer een nieuwe aflevering van De Villa op televisie en dan zit ik weer hardop lachend voor de buis. Ik gun ze hun minute of fame ook wel, maar ik betwijfel of ze er echte liefde mee zullen vinden. Die mooie liefde waar ik het over had. Want uiteindelijk hopen we natuurlijk allemaal dat we over 40 jaar zoenend op een brug in Groningen staan. Grinnik.
 

06-10-2011 | door: Gosse |