Mag het Tweets Rustiger?

“Wat doet u nou toch de hele tijd op dat ding?”. Ongeveer tien minuten geleden kwam hij naast me zitten in de bus. Een keurige man, wat natuurlijk al blijkt uit het feit dat hij me aansprak met u. Maar niet alleen zijn taalgebruik is netjes. Zijn lichtgrijze haren zitten in een perfecte scheiding, in het gareel gehouden door één of twee vingertopjes gel. Keurig geschoren wangen en een prettige, maar aanwezige walm zware musk vergezelt hem. Zijn oude, sprekende groengrijze ogen kijken me vragend aan. Ik voelde al dat de man naast me mijn smartphonegedrag zat te observeren. Dat soort dingen voel je. Maar aangezien het iemand betrof die ik niet kende en mijn leeftijd al geruime tijd was gepasseerd deed het me niet zoveel.

Nadat ik de man, Theo/76/Groningen overigens, had geprobeerd uit te leggen wat Twitter en Facebook precies inhoudt, (tot groot vermaak van het meisje zittende op de stoel voor me; ze keek zo nu en dan lachend om en schokkende schouders vielen ons geregeld ten deel) kwam hij tot de conclusie dat hij nu toch écht oud begon te worden. “Het gaat allemaal zo snel tegenwoordig. Vroeger was het nog speciaal als je een brief kreeg.” Tja, als student kun je eigenlijk niet meer zonder Twitter en Facebook. Sommige mensen proberen het wel onder het motto ‘ik doe niet mee aan de hype, kijk mij eens tegendraads en onafhankelijk zijn’, maar de meesten zwichten er op het laatst toch wel voor. Als student journalistiek is het natuurlijk helemaal uit den boze geen korte berichtjes de wereld in te Tweeten of te status updaten.

En we Tweeten met z’n allen echt over alles. Van serieuze dingen als de meltdown in Fukushima (weet u het nog?) tot de spataders van Viola Holt (wilt u het weten?). Het zou misschien wel eens fijn zijn als het allemaal weer een stukje minder vlug ging. Gewoon zoals in Theo’s hoogtijdagen. Liefdesbrieven, postduiven en schaamhaar. Natuurlijk realiseer ik me best dat ik een beetje hypocriet ben om dit soort teksten in een blog te zetten, want ik doe natuurlijk zelf keihard mee aan het hele web 2.0 gebeuren. Theo is net uitgestapt trouwens en alweer een tijdje uit het zicht verdwenen. Mijn halte zit er ook aan te komen en ik druk op de rode knop naast mijn stoel. De telefoon gaat de broekzak in en ik begeef me weer even buiten Twitterland en Blogistan. Even een momentje rust.
 

28-09-2011 | door: Gosse |